Minder dan het eerste deel

Na de heftige competitie die Lor maar net heeft overleefd, lijkt ze overgeleverd aan de Zonnekoning. Maar de prins van Aurora heeft daar andere ideeën over.

Nadat Lor alles wat ze heeft meegemaakt in het paleis achter zich moet laten begint er een interessante zoektocht. Als lezer weten we al het een en ander van Lors achtergrond, maar hoe dit allemaal precies in elkaar steekt is niet helemaal duidelijk. De manier waarop ernaar gehint wordt maakt het spannend en interessant. Wat is er al die jaren geleden nou eigenlijk gebeurd waardoor Lor en haar broer en zus in de gevangenis zijn beland? De auteur maakt het verhaal nog aantrekkelijker door er het perspectief van Serce aan toe te voegen, die een inkijkje geeft in wat er die decennia geleden heeft plaatsgevonden. Het enige nadeel hieraan was dat je de personages uit deze tijdlijn niet dusdanig goed leert kennen om echt heel erg met hen begaan te raken. De intieme scènes die hierin naar voren komen lijken er een beetje ‘expres’ aan toegevoegd te zijn om wat meer romantiek toe te voegen.

Over romantiek gesproken. Dat is één van de onderdelen waar ik me naarmate het verhaal vorderde aan begon te storen. En dan met name het afstoten en aantrekken tussen Lor en Nadir. In het begin was dit vrij goed weergeven en gaande weg wordt ook duidelijk wat die aantrekkingskracht tussen hen precies in zou kunnen houden. Maar Lor is wat dit onderwerp betreft erg tegenstrijdig. Haar hoofd, lichaam en hart willen wat anders en de strijd die hieruit voortvloeit wordt in bijna elk hoofdstuk naar voren gebracht door middel van haar gedachten, gevoelens en handelingen. Het ene moment wil ze dichterbij komen, daarna stoot ze hem weer af. Dit gebeurt vaker en vaker tot het zelfs enigszins irritant begon te worden. Als lezer zit je te wachten tot de twee personages naar de duidelijke aantrekkingskracht beginnen te handelen, om het vervolgens weer helemaal uit de weg te gaan. Daarnaast sprak de manier waarop de enkele erotische scènes die aan bod kwamen werden beschreven me niet altijd even goed aan. Of dit ligt aan de schrijfstijl of aan de vertaling, geen idee. Maar het was niet helemaal mijn ding.

Verder voelde de schrijfstijl wel prettig. Want ondanks dat de spanning van de competitie achter de rug is, weet de auteur de aandacht van de lezer wel prima vast te houden. Er gebeuren genoeg interessante en spannende dingen. Vooral het moment waarop Lors magie aan bod begint te komen. Vanaf dat moment neemt het tempo dan ook toe en vallen enkele onderdelen die begonnen te irriteren weg. Uiteindelijk eindigen de twee verhaallijnen op een dusdanige manier dat je uiteraard benieuwd raakt naar het vervolg.