Een druppel water in het bloed

De zoute zee werd een zoet meer. Hoe was dit voor het leven aan die zee en wat merken de mensen aan het huidige meer hier nog van? Deze vragen worden beantwoord door Eva Vriend (1973). De schrijfster is daarnaast ook historica. 'Eens ging de zee hier tekeer' is haar derde boek.

In het verhaal worden er 4 verschillende families meerdere generaties gevolgt. De familie Van den Berg uit Urk, Kwakman uit Volendam, Hopman uit Spakenburg en Van Eekelen uit Wieringen. De verhalen worden beschreven aan de hand van de geschiedenis, die begint bij de vroegste beschrijvingen en met een vogelvlucht gaat naar de late middeleeuwen om vervolgens rond 1900 de families voor te stellen.

Het is in het begin zeker aan te raden je goed te concentreren. Jaartallen, vaktaal en namen inclusief bijnamen, die wel keurig worden uitgelegd in anekdotes en later ook zeker van pas komen, komen veelvuldig voor.

Het is voor de meeste vissers veel armoede geweest. Niet alleen voor hen, ook de overige bevolking als winkeliers hebben er veel armoede van. De vangst is een onzekere factor en om geld te besparen gingen de zonen van 9 of 10 jaar mee. Een eigen keuze was er niet en komt pas met de grotere welvaart mee.
Wanneer bekend word dat de zee wordt afgesloten en er gedeeltes land word, is dit voor veel vissers niet te bevatten. Zij vangen juist nu goede vangsten.

De zuiderzeesteunwet moet de vissers helpen aan nieuw leven zonder zee. Hier moeten ze zelf aanvragen voor doen. Door de Tweede Wereldoorlog komt hier een vertraging in. Juist in deze tijden zijn de vissers belangrijk.

De vissers geven in het bloed een druppel water mee. Want hoe sterker de afkeer van buiten is, hoe harder het water trekt.

Naarmate het verhaal de geschiedenis meer achter zich laat en we lezen over de laatst beschreven vaders en zonen worden de gevolgen steeds zichtbaarder. En weet de schrijfster de lezer steeds meer te binden aan het verhaal.