Indrukwekkend verhaal

“ Wacht maar tot ik groot ben “ geschreven door : Michael Planting.

Negentienhonderd een en veertig, De gevolgen van de tweede wereldoorlog worden steeds grimmiger en alles is er op gericht de Joden uit te roeien. De Joodse familie Sijbrands wordt gearresteerd en via kamp Westerbork in Drenthe gedeporteerd naar het vernietigingskamp Auschwitz. Vader , moeder en hun twee zoontjes Gabrian en Jordan.
De propvolle trein wordt door Poolse verzetsstrijders gesaboteerd met het doel de kinderen te bevrijden. Gabrian en Jordan worden uit de trein gered. De broertjes vluchten en komen terecht bij lieve oudere mensen die hen helpen. Helaas is hun vrijheid van korte duur en vallen ze in handen van de nietsontziende nazicommandant Karl Vonkle. De jongens moeten gescheiden van elkaar verschrikkelijke dingen doen met de belofte om hun ouders daarna weer snel te zien.
Je leest hun tweestrijd, hun onmacht en boosheid maar ook hun geweldige kracht en moed. De gedachten ooit hun ouders en elkaar weer te zien houdt hen op de been.
Langzaam wordt spanning opgebouwd en je leest steeds meer over de gruwelijkheden van de oorlog. De beschrijving over de kampen, de gruwelijkheden van de SS’ers en hoe het er aan toe ging in de kampen en niet te vergeten de straffen die men regelmatig moest ondergaan. Mooie hoofdpersonen die je als lezer goed leert kennen en ook wat deze oorlog met hen doet.
Hoewel het onderwerp verdrietig is leest het boek snel en je kunt eigenlijk niet* stoppen. Tijdens het lezen was ik regelmatig boos op de bezetters en realiseerde mij dat er nog steeds landen zijn waar oorlogen plaatsvinden en die niet zomaar zullen stoppen. Gabrian en Jordan vertellen vanuit hun perspectief beide het verhaal heel realistisch en voor de lezer regelmatig confronterend. Hun moed, vertrouwen en kracht doet wat met je als lezer.
Het plot refereert aan de titel van het boek en is op die manier heel goed gevonden.