Als het huis zou kunnen spreken.

“ Spiegelbeeld “ geschreven door Jimmy Cams.

De cover valt direct op en je kijkt wel twee keer of het echt is wat je denkt te zien.
Luna en Noah kopen een vervallen landhuis met de bedoeling hun eigen paleisje ervan te maken.
Al direct bij aankomst heeft Luna een naar gevoel bij het huis wat ze niet echt kan benoemen.
Er met Noah over praten is niet aan de orde en daardoor wordt de sfeer er niet bepaald beter op.
Dan vindt Noah een dagboekje van de vorige bewoners en eenmaal begonnen met lezen is niets meer wat het was.
De geheimen stapelen zich op en ook Noah en Luna kunnen elkaar niet meer vinden.
Je leest de dagboekverhalen van een jong meisje, de relatie met haar ouders en over het leven in het huis. Bij het lezen proef je de sfeer van het huis en je bent blij dat je er niet woont.
Een huis vol geheimen die het zich maar moeilijk prijsgeeft en wat als het zou kunnen praten.
Het boek bestaat uit drie delen en heden en verleden wisselen elkaar af. Ook wordt het verhaal vertelt vanuit verschillende perspectieven.
De onderhuidse spanning is torenhoog en als lezer kan je er moeilijk de vinger opleggen.
De waarheid en de leugen liggen dicht bij elkaar, wie is wie en wat is wat, dit gegeven houdt je tot de laatste bladzijde bezig.
Een gelaagde psychologische thriller, een duister en intrigerend verhaal over wat mensen elkaar kunnen aandoen.
Het leest als een trein ook al zou je af en toe wel willen stoppen als de spanning te hoog oploopt, je doet het niet omdat je nieuwsgierig bent hoe dit gaat aflopen.
Kortom een boek wat je wel even bezighoudt, je goed bij de les doet blijven maar dan heb je ook wat.