Ontroerend, een verhaal dat blijft hangen

De verloren vrouwen van Viola Ardone

Met De verloren vrouwen bewijst Viola Ardone voor de derde keer dat ze mij moeiteloos weet te raken. Ook dit boek heeft me opnieuw volledig bekoord. Het is prachtig geschreven, beklijvend en verrassend qua plot.

Het verhaal speelt zich af rond Napels en draait om Elba, een meisje dat geboren wordt in een zogenaamd “gekkenhuis”. Haar moeder werd, toen ze zwanger was, onterecht opgesloten door haar echtgenoot. Alleen al dat gegeven grijpt je naar de keel. Het is bijna niet te vatten dat dit ooit realiteit was: vrouwen die omwille van de wil van hun man, hun gedrag of simpelweg omdat ze niet in het plaatje pasten, opgesloten konden worden in psychiatrische instellingen.

Elba groeit letterlijk op tussen de muren van de instelling, omringd door vrouwen die elk hun eigen pijnlijke verhaal meedragen. Wat volgt is een aangrijpend en menselijk verhaal over liefde, vertrouwen, verlies en loslaten. Ondanks de harde en onrechtvaardige omstandigheden weet Ardone ook tederheid en verbondenheid te tonen. Er ontstaan onverwachte banden, momenten van solidariteit en hoop.

Wat dit boek voor mij zo bijzonder maakt, is hoe Ardone historische realiteit verweeft met een meeslepende en verrassende verhaallijn. Net wanneer je denkt te weten waar het verhaal naartoe gaat, neemt het een wending die je bijblijft. Het besef dat deze praktijken nog niet eens zo heel lang geleden werkelijkheid waren, maakt het verhaal des te indringender.

De verloren vrouwen krijgt voor mij zonder twijfel een plaats op mijn boekenplank met aanraders. Een beklijvend, ontroerend en krachtig boek dat niet alleen een verhaal vertelt, maar ook een stem geeft aan vrouwen die die veel te lang niet hebben gehad.