Een puur en realistisch verhaal met fantastische personages!

Emma Anna is een auteur waar ik veel bewondering voor heb en waarvan ik bijna alle boeken in de kast heb staan. Toen ik hoorde dat er een nieuwe serie verscheen, probeerde ik een plekje in de blogtour te veroveren en dat is gelukt! Want wat is er nu fijner dan een boek promoten van een van je favoriete auteurs?!

Hartendief trok meteen mijn aandacht door de mysterieuze flaptekst die direct mijn fantasie aanspoorde. De prachtig vormgegeven cover hielp ook mee! Ik begon met lezen en stopte niet meer…

Ik heb al vaker in recensies proberen uit te leggen wat mij zo aantrekt in de schrijfstijl van Emma Anna, maar na het lezen van Hartendief, vind ik het wederom lastig om dit onder woorden te brengen. Laat ik voorop stellen dat de manier hoe zij personages creëert, met al hun imperfecties en onzekerheden, uniek is. Eerlijk, puur en rauw, dat zijn de woorden die daar het dichtst bij in de buurt komen. Gebeurtenissen of handelingen die meestal worden overgeslagen in een boek of worden verbloemd, gaat deze auteur niet uit de weg en dat zorgt ervoor dat ik mij als lezer heel erg verbonden voel met het verhaal en de personages.

Hartendief begint direct met een heftige scène die heel belangrijk is voor de rest van het verhaal. Vanaf de eerste pagina wordt je als lezer meegesleurd in de wereld van Artemis. Haar verleden wordt beetje bij beetje duidelijk en daaruit blijkt al snel dat zij het allesbehalve makkelijk heeft gehad. Ze is door haar broer Amon min of meer opgevoed en hij heeft haar altijd heel beschermend behandeld. Daar is hij nooit mee gestopt, zelfs niet nu ze volwassen is. Zodra Artemis mee op tournee gaat en Jurre, de nieuwe bassist van de band van haar broer, ontmoet staat haar leven op de kop en meerdere ongemakkelijke situaties tussen haar en haar broer volgen. De frustraties die Artemis hierbij voelt komen zo realistisch over dat ik Amon zelf ook echt als heel erg irritant ging beschouwen. Dit maakte wel andere situaties extra spannend.

Artemis en Jurre zijn geen alledaagse personages en worden met zoveel diepgang beschreven, dat het bijna niet voor te stellen is dat ze niet echt bestaan. Emma Anna weet ze zo realistisch en puur vorm te geven, dat je er bijna direct een grote verbondenheid mee voelt. Het feit dat zowel Artemis als Jurre een eigen stem hebben in dit boek, zorgt voor nog meer diepgang en de dynamiek tussen de twee komt perfect tot zijn recht. Hun gedachten, gevoelens en emoties zijn oprecht, worden uitgebreid beschreven en komen nooit onrealistisch over. Emma Anna weet gevoelige onderwerpen aan te kaarten en gaat niets uit de weg om haar verhaal te vertellen. Dit is een van de dingen waar ik zoveel bewondering voor voel. Het draait hier niet alleen om sixpacks en een perfecte, gebruinde huid. Nee, ook de alledaagse en zeer menselijke onzekerheden spelen mee en ik denk dat iedereen zich op de een of andere manier wel zal herkennen in dit verhaal. De expliciete scènes worden zeer gedetailleerd beschreven, maar op zo´n manier dat het nergens ordinair overkomt. Het eind van het boek is heel frustrerend en zal je laten smachten op het vervolg, waar we gelukkig niet heel lang op hoeven te wachten…

Ik hoop oprecht dat Emma Anna zich nooit zal laten afremmen om zo door te blijven schrijven, want ik weet dat zij veel lezers op een hele diepe manier raakt met haar woorden.