Een heerlijk duister sprookje!

Dit boek zal sommigen van jullie misschien bekend voorkomen. Dat is niet zo gek, aangezien het eerder is uitgebracht onder een andere uitgeverij. Ik kende het boek en de auteur nog niet, dus dook er zonder verwachtingen in.

Wat meteen opvalt, is de bijzondere schrijfstijl van Merel, het voelt direct alsof je je in een sprookje in de middeleeuwen bevindt. Een brutaal meisje dat veel vloekt en drinkt. Het lijkt niet te passen bij het verhaal, maar het werkt wel degelijk! De graaf is ook een ijzersterk personage. Ik was diep onder de indruk van de manier waarop hij beschreven werd. Doordat er zoveel aandacht werd besteed aan elke gezichtsuitdrukking en iedere kleine handeling, zag ik alles heel duidelijk voor me.

Het verhaal begint vrij onschuldig, maar zodra Sieglinde in Nebelborg aankomt, verandert het langzaam in een heel duister sprookje. Niets is wat het lijkt en Merel weet exact de goede sfeer te creëren die ervoor zorgt dat het onbehaaglijke gevoel dat Sieglinde ervaart, tastbaar wordt. Het plot komt op het eerste gezicht niet heel origineel over: een meisje dat volgens een voorspelling uitverkoren is om de wereld te redden, maar moet daarvoor drie opdrachten uitvoeren. Toch weet Merel er een originele draai aan te geven door het op een unieke, eigen wijze te beschrijven en de nuchterheid en het gevloek van Sieglinde, zorgen ervoor dat zelfs de meest afschuwelijke scènes goed te lezen zijn. Wat dit verhaal ook zo origineel maakt, is het feit dat de vrouwelijke hoofdpersoon niet in katzwijm valt voor de aantrekkelijke schurk. Dit is absoluut geen gevalletje braaf meisje eindigt met de badboy die achteraf toch niet zo bad blijkt te zijn. De romanticus in mij bleef toch stiekem een kleine beetje hopen op een beetje romantiek, maar achteraf gezien was het dan waarschijnlijk niet zo´n sterk verhaal geworden. Sieglinde is niet op haar mondje gevallen en door de graaf, die meer dan eens seksuele toespelingen maakt, af te wimpelen, wordt de lezer vaak getrakteerd op heerlijke, vermakelijke scènes.

Het enige minpunt aan dit verhaal vond ik dat het veel te snel voorbij was. Er gebeurde voor mijn gevoel teveel voor het aantal pagina´s dat dit boek telt. Sieglinde vliegt door haar missie heen, waardoor het belang naar de achtergrond verdwijnt en het eind kwam zo abrupt dat ik er voor mijn gevoel nog helemaal niet klaar voor was om afscheid te nemen. Ik had nog veel langer willen genieten van de sfeervolle setting die Merel zo succesvol heeft neergezet!