Rio

De auteur neemt ons mee naar Brazilië in de revolutionaire jaren twintig van de vorige eeuw. Inspecteur Eduardo moet een mysterieuze moordzaak oplossen en ondertussen is zijn huwelijk definitief voorbij. De jonge danseres en secretaresse Maria probeert op eigen benen te gaan staan wanneer ze onverwacht hopeloos verliefd wordt op een eigenzinnige man. De levens van Eduardo en Maria slaan op hol en beide proberen hun weg te vinden en het juiste te doen. Wanneer in São Paulo de revolutionairen de macht proberen te grijpen worden beide personen op de proef gesteld. Aan welke kant staan ze eigenlijk? En kunnen ze open staan voor hun ware liefde? En hoe zijn hun levens nu eigenlijk met elkaar verbonden?

Het verhaal is heel gelaagd en het duurde even voor ik alle lagen doorhad. Ik denk dat dit juist de bedoeling was van de auteur maar ik merkte dat de eerste hoofdstukken mij daardoor minder pakten. Naarmate het verhaal vorderde en ik de verhoudingen beter doorhad, greep het verhaal mij meer aan en vond ik het ook plezieriger lezen.

De auteur is een kunstenaar wat betreft het schrijven van mooie zinnen. Dit zorgt ervoor dat het een fijne leeservaring is, naast het verhaal zelf.

‘In de zee leven zeer van elkaar verschillende wezens, ze jagen elkaar na en leven soms in harmonie of in symbiose. Zo is het denk ik ook met het gevoelsleven; het is een zee vol mogelijkheden en tegenstrijdigheden.’

Naarmate het verhaal vorderde en ik dus alles beter ging begrijpen merk je tijdens het lezen dat de auteur overal aan gedacht heeft en er geen losse eindjes zijn. Daardoor sla je het boek met een fijn gevoel dicht. De personages zijn erg verschillend en het was interessant om te lezen hoe de personages zich opstellen ten aan zien van de revolutionaire gedachtes. Dit maakt het een fijne historische roman.

‘Verliefdheid, dat is een belofte. Liefde, dat is een daad. Een opstapeling van daden, zoals het kweken van rozen. Als je ze laat staan, er niet naar om kijkt, kwijnen ze weg. Liefde is werken.’