Falen of een behoorlijk resultaat bij formaties

Wimar Bolhuis heeft zijn promotieonderzoek in een goed leesbaar boekje omgezet, waarbij hij voor het eerst de CPB-berekeningen van verkiezingsprogramma's en de CPB-berekeningen van het uiteindelijke regeerakkoord met elkaar in verband heeft gebracht. Overzichtelijk wordt een aantal gebieden uitgewerkt zoals burgers versus bedrijven, uitkeringsontvangers en ambtenaren versus leraren en kinderen, nivelleren waarbij de middenklasse de pineut is. In grafieken geeft hij de resultaten van 9 kabinetsformaties weer en behandeld uitvoerig hoe je deze moet interpreteren.
Over het algemeen is de conclusie dat het land behoorlijk bestuurd wordt. De afwijkingen tussen programma's en het regeerakkoord is op vele gebieden goed te noemen, maar wat we altijd als burger al denken, ik althans, wordt ook waargemaakt: bedrijven worden altijd bevoordeeld en de burger benadeeld. En dat gaat niet om klein bier, maar miljarden.
Je zou als conclusie inderdaad kunnen trekken dat de formaties falen, maar Wimar toont ook aan dat op zeer veel gebieden de coalitieregeringen doen wat ze beloven.
Het is wel slecht te noemen dat het onderwijs altijd benadeeld wordt door extra bezuinigingen en niet meer uit te leggen dat het bedrijfsleven zo bevoordeeld wordt als al vele jaren gebeurt. Er zit niets anders op dan als kiezer andere partijen de meerderheid te geven om daar verandering in te brengen, maar de verdere verrechtsing van de maatschappij lijkt dat voorlopig niet aan de orde.
Tot slot is dit alleen een vergelijking van verkiezings-programma's en het regeerakkoord. Het volgende boek zou moeten gaan over het regeerakkoord en de werkelijk gerealiseerde budgetten, want ook daar vermoed is nog wel enige discrepantie.