Eenzaam vermist.

Ik mocht dit boek lezen voor de boekenreizigers.

Let wel dit is een deel 2, wel los te lezen. Deel 1 is ‘Meisje in de Gender’.

De cover is wat misleidend. Je ziet een jonge wat magere schone jonge vrouw achter tralies op de grond zitten. In het verhaal lees je over een wat oudere vrouw en zij heeft haar nagels tot bloedens toe open gehaald. Voor mij is de cover te netjes voor het verhaal.

Het verhaal is opgebouwd uit eerder, heden, jaar geleden om vervolgens over te gaan naar de beide hoofdpersonen en worden aangevuld met stukjes van Sylvie en de dader(s). Andrej weet voortvarend te starten met het verhaal en je zit zo weer bij het koppel Gerard Vermeulen en Luuk Nunen. Samen worden ze op een vermissingsklus gezet van mensen die alleenstaand zijn. Zo op het oog een wat wazige klus, maar gedurende het verhaal wordt je meegenomen in de levens van deze beide rechercheurs en het bureau waar ze op werken. Stap voor stap komen ze verder in hun onderzoek en er is zeer veel ruimte voor de verdieping in de personages, zodat het verhaal realistisch gelezen wordt. Juist deze menselijkheid doet je beseffen hoe zwaar het leven van politiemensen kan zijn en hoe dankbaar ook als je zaken tot een positief einde weet op te lossen. Daarnaast is er de dubbele moraal in dit verhaal, die hier goed neergezet wordt. Het geeft stof tot nadenken.

De hoofdstukken zijn kort en lezen lekker snel, zonder al te ingewikkelde taal. Het boek is amper weg te leggen. Mede door de filmische manier van schrijven zie je alles helder voor je. Eveneens vergeet Andrej niet om de losse eindjes uit deel 1 nog een keurige plek te geven, top.
Je hoopt als lezer op een derde deel.