Lastige vertelling

Ik mocht dit boek lezen voor de boekenreizigers.

Op de cover zien we een open vogelkooi gedragen door een hand, waarbij we aan de linkerzijde een zwarte veeg zien, wat een vogeltje zou kunnen zijn. Rechts zien we wat bloedspatten en eveneens is er Arabische tekst te lezen. Een cover die niet uitnodigend is, wel intrigeert.

Het verhaal is opgebouwd uit een proloog waarnaar we drie delen krijgen waarbij de hoofdstukken elk een titel hebben, die vervolgens in het hoofdstuk worden uitgewerkt. Als laatste volgt een epiloog. Het verhaal is lastig in te komen, mede door de afstandelijke manier van schrijven en door de onsamenhangende hoofdstukken in het begin. Er vinden tijdsprongen plaats en sprongen in personages die lastig te volgen zijn.

In het verhaal maken we kennis met Amir; een 24 jarige 4e jaars student aan de faculteit der Algemene wetenschappen van de universiteit van Bagdad. Zijn vader is de Imam in zijn dorp en het gezin bestaat verder uit moeder en zijn oudere broers; Abbas, Ali en Asur. Amir is verliefd om medestudent Renée; zij is Christen en Amir is Sjiiet. Amir worstelt met de liefde, met de regels binnen het traditionele gezin en is totaal niet gelukkig.

Reem neemt ons mee in de jaren 50 van Irak waarin het allemaal niet zo gemakkelijk is voor de jongeren om op te groeien. Hij weet de tradities binnen deze cultuur een plek te geven binnen dit verhaal waarbij hij de gruwelijkheden, de kwetsbaarheid van de jeugd een gezicht geeft. Hoewel de personages oppervlakkig blijven, voel je de worsteling van de diverse personages om uit al deze ellende te ontsnappen en zo hun eigen weg te bepalen.

Het is wennen aan de schrijfstijl en toch weet de auteur een rauwe roman neer te zetten.