Over de dood heen

Ik mocht dit boek lezen voor de boekenreizigers.

Op de cover zijn een aantal vrouwen die als een muze zijn afgebeeld in een schilderij, dit zou zo maar Madeleine zijn zoals Jasper haar ziet.

Bas neemt je vanaf het begin van het verhaal mee in prachtige taalzinnen, die je een vleugje nostalgie schenken. We maken kennis met Jasper VerHeull die ooit in zijn jeugd verliefd was op Madeleine en nu kunstdocent is op een school. Madeleine ging met Hugo en is inmiddels met hem getrouwd en ze hebben 2 zoons; Ivar en Riff. Jasper trouwde en scheidde vervolgens met Sylvia; samen hebben ze 2 zoons; Paul en Tim. Als Madeleine ziek is, gaat ze op zoek naar Jasper.

Via heden en diverse flashbacks naar het verleden word je als lezer meegenomen in het leven van Jasper, zijn voorgeschiedenis en zijn huidige leven. Soms is het in een hoofdstuk lastig waar je nu precies in het leven van Jasper zit. Via anekdotes uit het leven van Omi VerHeull kom je meer te weten hoe Jasper tot het vak van kunstschilder, kunstdocent is gekomen. Af en toe wordt een hoofdstuk gevolgd door een intermezzo waarbij het lemniscaat tekenen wordt gebruikt.

Het verhaal gaat over de pure liefde die de dood overstijgt. Het verlangen naar elkaar, de diepgang die een ziekte met zich meebrengt, de veerkracht in de verhalen van Omi. Stap voor stap wordt je meegenomen in de liefde, in de gevoelens van mensen die de dood in de ogen kijken, waar plek is voor seksualiteit die voor andere niet zo vanzelfsprekend is en waar alles draait om het Al-Omme = leven vanuit alles omvattende mysterie. De mythologie, het spirituele wordt prachtig in het verhaal verwerkt. Tot je beseft: de geschiedenis herhaalt zich in een andere zetting, een familiepatroon.

Het is een verhaal die je niet loslaat, die je tot nadenken zet over je eigen sterfelijkheid en hoe je kijkt naar de energieën om ons heen.