Prachtig en indrukwekkend vervolg op 'De oorlog die mijn leven redde'

Dit boek is het vervolg op ‘De oorlog die mijn leven redde’, en begint met de operatie van Ada’s klompvoet, waardoor zij eindelijk quasi normaal kan lopen.
Steeds vraagt ze zich af waarom haar moeder haar voet niet eerder liet behandelen, zodat ze reeds langere tijd een normaal leven kon hebben. Antwoord op deze vraag zal ze niet meer krijgen, want haar moeder verloor het leven, maar het blijft haar constant kwellen.
Wanneer Ada verneemt dat Lady Thornton de operatie heeft bekostigd en dus haar weldoener is, raakt ze een beetje in paniek. Immers hun relatie is verre van optimaal te noemen.
Ada ligt nu in tweestrijd: moet zij haar weldoener bedanken en eeuwig dankbaar zijn?
Dankzij de operatie ziet Ada’s wereld er toch wat rooskleuriger uit.
Samen met Susan en haar broertje Jamie neemt Ada haar intrek in een huisje op het landgoed van de Thorntons, waar ze gezien de omstandigheden een redelijk normaal leven hebben.
Ada worstelt echter met de vraag wie of wat zijn zij en haar broertje nu. Vluchtelingen zijn ze niet meer, zijn ze nu wezen en moeten ze naar een weeshuis, worden ze weggenomen bij Susan? Susan stelt haar gerust en deelt haar mee dat ze vanaf nu steeds bij haar blijven en dat ze haar pleegkinderen worden.
Wanneer het huis van de Thorntons wordt opgeëist, neemt Lady Thornton haar intrek bij Susan en de kinderen. De spanningen lopen soms erg hoog op.
De dag dat het Duitse Joodse meisje Ruth bij hen intrekt is het hek helemaal van de dam. Ruth wordt ‘geduld’ maar iedereen stelt zich toch wat vijandig tegen haar op.
Uiteindelijk verandert de relatie in ‘goede zin’.
Fijn is dat de auteur hier de tegenstelling in het Joodse en christelijke geloof benadrukt.
In het boek komen nog erg fijne (paard)momenten met Maggie Thornton(vriendin van Ada) en met Jonathan Thornton naar voor.
Pijnlijk moment in het boek is de dag dat Lady Thornton een telegram ontvangt waarin ze verneemt dat haar zoon Jonathan het leven liet. Haar leven stort in. Dit feit laat niemand onberoerd.

Het boek toont aan dat in oorlogstijd iedereen gelijk is. Mooi om zien is hoe de rijken naar de armen toegroeien en de oorlog hun de ogen opent voor het feit dat niet iedereen het ‘goed’ heeft. Het wereldvreemde van de rijken komt tot uiting, en deze tegenstellingen worden mooi en sereen uiteengezet.
In het boek worden alle personages fijn getypeerd en hebben ze allen hun specifieke rol in het verhaal.
De innerlijke strijd en woede van Ada is een rode draad in het boek. Fijn te lezen hoe dit meisje dat vlug volwassen moest zijn eindelijk opnieuw kind mag worden en ook toelaat dat ze opnieuw kind mag zijn.
Spijtig en ook weer interessant te lezen is dat Ada erg onwetend is wat er in de wereld omgaat en erg beperkt is in haar “zijn en kunnen”. Gelukkig ontplooit ze zich verder in het verhaal.
De auteur heeft op een mooie manier de gevoelens, de onzekerheden, de ideeën van alle personages weergegeven, en belicht mooi het leven in oorlogstijd in Engeland.
Het is een erg beklijvend verhaal, maar toch realistisch belicht.
Het is een sereen boek geworden met een, naar mijn gevoel, toch wel ‘happy-end’.
Niettegenstaande dit boek een vervolgboek is, kan het toch op zich gelezen worden. Immers de auteur laat Ada regelmatig terugblikken, waardoor het verhaal erg goed te volgen is.
Nochtans zou het fijn zijn als lezer te beginnen met deel één…om volledig mee te zijn met het verhaal en omdat dit boek ook een topper is.
De auteur heeft een fijne, eenvoudige, beeldende en beschrijvende schrijfstijl.
Het boek boeit van begin tot einde. Als lezer blijf je meeleven met de persoon van Ada en haar belevenissen en is het deugddoend te lezen dat zij beetje bij beetje haar lot aanvaardt en de ene overwinning na de andere opnieuw aaneenrijgt zoals in boek 1.
Het boek bedoeld voor kinderen vanaf 10 jaar, zal zeker menig volwassene kunnen boeien.