Een boek dat leest als een 'dossier'.

Met ‘Dodenuur’ laat Christian De Coninck opnieuw zien dat hij niet zomaar een thrillerschrijver is, maar een rasverteller met straatkennis. Dat mag zelfs letterlijk genomen worden: als voormalig topman bij de Brusselse politie weet hij perfect hoe dossiers ontstaan, vastlopen en soms onverwacht openbreken. Die authenticiteit geeft zijn verhalen een stevige ruggengraat.

Het vertrekpunt van zijn nieuwste boek is strak en veelbelovend. Op een ogenschijnlijk gewone zomerochtend wordt hoofdinspecteur Cyriel De Cruynaere onderweg naar kantoor geconfronteerd met een gewelddadige overval op een diamantkoerier. Geen klein bandietenwerk, maar een brutale, goed voorbereide actie. Wat volgt is een golf van overvallen op juweliers en banken die het Brusselse parket hoofdbrekens bezorgt. Alsof de stad plots een speeltuin is geworden voor professionele criminelen.
Twee dagen later: een dode notaris Bontemps. Niet bepaald een man met een fanclub. De timing is verdacht, de locatie nog meer. Toeval, of zitten beide dossiers in hetzelfde donkere web verstrengeld? Dat is de motor van het verhaal en de auteur weet die motor knap draaiende te houden.

Wat ‘Dodenuur’ mijns inziens hipper maakt dan een doorsnee politieroman is het tempo. Geen ellenlange technische uitleg, maar korte, snedige scènes die elkaar snel opvolgen. Je voelt de druk op het onderzoeksteam, de frustratie wanneer pistes doodlopen, de irritatie wanneer puzzelstukken net niet passen. Het is echt speuren met tegenwind.

Cyriel De Cruynaere is geen schreeuwerige actieheld, maar een ervaren rot in het vak. Hij denkt, twijfelt, observeert. Hij kent de stad en de stad kent hem. Geen over-the-top drama, wel subtiele spanning. Zijn kracht zit in zijn koppigheid en zijn morele radar. Hij voelt dat er meer speelt dan losse feiten, maar bewijzen: die laten spijtig genoeg op zich wachten.

Stad Brussel zelf heeft een hoofdrol. Geen toeristische postkaartversie, maar wel een stad met rafelranden. De diamantwereld, het notariaat, het financiële milieu: het zijn gesloten bastions waar geld en reputatie vaak zwaarder wegen dan transparantie. Christian De Coninck fileert die werelden zonder sensatiezucht, maar met scherpe pen. Hij toont hoe macht en imago soms belangrijker zijn dan waarheid.

Wat mij opviel is hoe geloofwaardig alles aanvoelt. Dit is een verhaal dat zich langzaam ontvouwt, laag per laag. De spanning zit voor mij echt in de details: een tegenstrijdige verklaring, een gemiste oproep, een kleine fout in een ogenschijnlijk waterdicht plan. Je leest gewoon verder omdat je wil weten hoe alles in elkaar klikt.

Toch is ‘Dodenuur’ allesbehalve saai of zwaar. De dialogen zijn vlot, soms droogkomisch. De onderlinge dynamiek tussen speurders geeft het verhaal lucht. Er zit ritme in, vaart, spanning en net genoeg mysterie om je alert te houden. Christian De Coninck vertrouwt erop dat zijn lezers mee kunnen denken en dat maakt het net boeiend.

De ontknoping komt niet met vuurwerk, maar met inzicht. Dat past helemaal bij het verhaal, want uiteindelijk gaat ‘Dodenuur’ niet alleen over misdaad, maar over verbanden, over hoe gebeurtenissen die los lijken toch verbonden kunnen zijn en ook hoe toeval soms ook een rookgordijn is.

Met deze roman bevestigt Christian De Coninck zijn plaats binnen de Vlaamse misdaadliteratuur. Hij kiest niet voor spektakel om het spektakel, maar voor intelligent opgebouwde spanning met een stevige realistische basis.

‘Dodenuur’ leest als een dossier dat je niet meer kan dichtklappen.

Voor wie houdt van thrillers met brains en een Brusselse bite: dit is er eentje om op je nachtkastje te leggen, maar pas op: de kans is groot dat het licht pas uitgaat lang na het officiële dodenuur.

Bedankt hebban.nl en uitgeverij Houtekiet voor het recensie-exemplaar.

Ik waardeer dit boek graag met vijf sterren.