Ontroerend verhaal van een meisje in de oorlog!

ACHTERFLAP
Londen, 1939. De negenjarige Ada heeft nog nooit een stap buiten de deur gezet. Ze woont in een eenkamerappartement met haar moeder en haar jongere broertje Jamie. Haar moeder schaamt zich voor Ada’s klompvoet en houdt haar binnen. Als Jamie geëvacueerd wordt uit Londen vanwege de oorlog, grijpt Ada haar kans. Ze ontvlucht het huis en samen met Jamie begint ze aan een nieuw leven op het platteland.
Susan Smith neemt de twee kinderen in huis, min of meer verplicht. Ada leert lezen en schrijven, en ze geniet van het ponyrijden. Ze voelt zich thuis bij Susan en hun band wordt steeds hechter. De oorlog heeft haar leven gered, maar kan ze bij Susan blijven wonen?
RECENSIE
De oorlog die mijn leven redde is een aangrijpend boek over vooral de negenjarige Ada, haar broertje Jamie en Susan Smith.
Het verhaal situeert zich tijdens de tweede wereldoorlog, maar is niet echt een oorlogsverhaal.
Ada is geboren met een klompvoet en is een blok aan het been van haar moeder. Deze houdt Ada constant op hun éénkamerappartement en wordt aan haar lot overgelaten. Zij wordt mishandeld en verwaarloosd.
In de ogen van haar moeder is zij een nietsnut die er beter nooit was geweest.
Door de dreiging van de oorlog en van de bombardementen op London worden alle kinderen naar het platteland verhuisd. Ada ziet de kans schoon en vergezeld haar broertje Jamie. Na een lange treinreis komen ze aan in een dorpje gelegen nabij het Kanaal.
De inwoners van het dorp kiezen er kinderen uit die door hun worden opgevangen. Alleen Ada en Jamie blijven aan de kant staan en worden uiteindelijk ondergebracht bij Susan Smith.
Deze is eerst niet erg te vinden voor deze opvang maar naarmate het verhaal vordert weet zij Ada en Jamie te waarderen en zelfs van hen te houden als ware zij haar eigen vlees en bloed.
Bij Susan Smith bloeien zowel Ada als Jamie open en worden zij opgevoed en ingewijd in de rituelen van dagelijkse dingen zoals theedrinken, warme maaltijden, omgangsvormen, etc.…
Ada leert ponyrijden op Butter en daarnaast leer t ze lezen en schrijven.
Ada voelt zich almaar beter en beter en gewaardeerd en wordt niet meer aanzien als een paria. Zij ontplooit zich, leeft als het ware op en krijgt heel veel vertrouwen in zichzelf en in de mensen die haar op het plateland omringen. Middels krukken leert zij zelfs stappen. Susan brengt Ada naar een dokter die meedeelt dat de klompvoet zeker kan behandeld worden, doch daar is de toestemming van Ada’s mama voor nodig. Deze laatste reageert niet op de brieven die Susan haar schrijft.
Ada leeft echter met een grote vraag: wat als de oorlog voorbij is? Moeten we dan terug naar Londen? Kunnen we op het platteland blijven of niet?
Vanaf het ogenblik dat de oorlog echt losbarst in Londen en op het platteland komen deze vragen meer en meer naar boven en worstelt Ada met haar verleden en met haar angsten.
Wanneer uiteindelijk Ada’s moeder onverwacht opduikt en Ada en Jamie meesleurt naar Londen, belanden zij opnieuw in het leventje van voordien. Geen liefde meer, mishandeling en erg veel verwijten.
Door haar opgebouwd zelfvertrouwen komt Ada in Londen in opstand tegen haar moeder en wordt de titel van het boek duidelijk.
Toch vraag je je als lezer af wat er nu verder met Ada, haar broertje Jamie en Susan Smith verder zal gebeuren.
EINDOORDEEL
De oorlog die mijn leven redde is een aangrijpend en boeiend boek tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog.
De auteur weet op een erg beschrijvende en in een vlotte schrijfstijl de gevoelens van Ada weer te geven.
De tegenstellingen van haar leven in Londen en de ontdekkingen op het platteland zijn erg mooi beschreven. Ada maakt kennis met een toilet, met een bad, met gras, met mensen.
De kracht van Ada, haar zelfvertrouwen haar wil om te overleven, haar rol tegenover haar broertje en de ommezwaai van Susan tegenover de kinderen is erg pakkend en boeiend.
Het boek boeide van begin tot einde en als lezer leef je mee met de ontberingen die Ada als kind ondergaat en ontroerd het je wanneer Ada beetje bij beetje de ene overwinning na de andere aaneenrijgt en gehard wordt tegen het leven en tegen de maatschappij.