Hoe een eens levendige hond, zijn einde voelt naderen!

Ploef is de hond van Edward.
Ploef is een lieve oude hond die op de bank ligt en droomt over konijnen. Hij wil niets liever dan zijn oude dag binnen slijten, zonder nog een poot te verzetten. Hij heeft genoeg gehold en gerend!
Edward daarentegen, jong en fris, wil niets liever dan naar buiten gaan en neemt Ploef telkens met zich mee.
‘En dan valt Ploef in slaap. Een diepe slaap. Een slaap zonder dromen’

Mooi boek over ouder worden van dieren, maar ook over hun sterven en over de rouwverwerking van hun baasje(s).
Het boek is aanvankelijk heel kleurrijk met passende warme tedere en respectvolle tekeningen en met korte vlotte eenvoudige tekstfragmenten.
De auteur en ook de illustrator geven heel erg goed weer hoe Ploef zich voelt en hoe hij zijn voorbije leven overschouwt.
Pas op de voorlaatste pagina worden de tekeningen donkerder en somber. Ploef’s einde nadert en dan is er plaats voor het verdriet van Edward.
Gelukkig kan Edward nog dromen …

Zowel Ploef als Edward zijn om in te bijten. Een prachtig stel gewoon.
Dit boek is ondanks het onderwerp geen somber boek. Op kinderniveau wordt mooi uiteengezet dat ook dieren kunnen sterven en dat de baasjes daarover verdriet mogen hebben.
Dit boek kan niet alleen een steun zijn bij het overlijden van een huisdier, maar kan ook helpen bij het overlijden van een familielid.
Er is daarvoor genoeg ruimte om zelf een invulling te geven en hier samen met het kind over te praten.
Het boek is een mooie hardcover uitgave in handig formaat.
Voor de prachtige vormgeving, voor de fijne tekst, voor de passende warme illustraties van Mari Kanstad Johnsen, voor het beklijvende onderwerp, voor de grote emoties rond sterven en rouw, waardeer ik dit boek graag met vijf (5) sterren.

Meer leuke recensies op www.indeboekenkast.com