Hoe jammer ís een open einde eigenlijk?

Om met een spoiler alert te beginnen... sla deze eerste alinea van de recensie over indien u de spoiler niet wilt lezen, net als u vroeger in de tijd van Paul Krüzens jeugd, Paul Krüzen, de hoofdpersoon in de roman, de oren dicht stopte toen Frits van Turenhout op zondag om vijf uur de voetbaluitslagen voorlas en u pas twee uur later met de uitslag bekend wilde worden tijdens het kijken naar de wedstrijden bij Studio Sport, wel zo spannend.
En lees de titel ook niet.

Want het boek heeft een open einde, eigenlijk wel meer dan een. Een whodunnit zonder antwoord. Zoals er altijd vragen blijven knagen tijdens je leven en dus ook aan het einde van je leven, stel ik me zo voor.
Geen fijn vooruitzicht.

Dan het boek.... prachtig geschreven! Heel beeldend. Sfeervol.
Maar ik kom dan ook uit het Saksische deel van ons land en ben ongeveer net zo oud als de hoofdpersoon. Dat helpt.
Veel herkenbaarheid dus.

En het verhaal zelf.... mooi uitgesponnen. Het tempo is lento ( andante zou te snel zijn). Landerig, maar zeker niet lamlendig.
Gewoon het tempo van veler levens. Gewoon de kleine dingen waar menig leven uit bestaat.
Men komt tot rust bij het lezen.

Troostrijk. Maar het open einde knaagt. Een poosje.
Zo is het leven.