Niet lullen maar poetsen

De democratie staat op het spel door het ontbreken van tegenmacht. Met name het ontbreken van controle op de uitvoering van de wet. Het kabinet wenst geen kritiek. Dus houden ze informatie achter. Tweede kamer leden of wellicht beter politici beschikken niet over de middelen om te controleren of zitten liever met hun luie reet in hun pluche stoel. Diverse commissies die nog een rol van betekenis kunnen spelen in de balans tussen macht en tegenmacht worden opgeheven. De belastingdienst is bijna een staat binnen de staat geworden en wordt door de rechterlijke macht op hun blauwe ogen geloofd. Subsidies zijn een adequaat middel om de mond te snoeren. Bij kritiek dreigt het subsidie te worden beëindigd. Kortom Nederland is hard op weg om een bananen koninkrijk te worden. De waan van de dag en elkaar een oor aannaaien overheerst. Sommige media spinnen hier garen bij.

Pieter Omtzigt toont met behulp van diverse dossiers aan, dat de balans zoek is. Vervolgens komt hij aan het eind van zijn boek met een tiental concrete voorstellen het tij te keren. Opvallend is dat nu plots de meeste politici om meer dualisme roepen. Niet lullen maar poetsen jongens en meisjes. Daar zit Nederland op te wachten.