Zo goed!

Het is eind jaren 80 en de communistische regimes zijn gevallen.
De twee hoofdpersonen, Irena en Josef keren beide terug naar Tsjechië, het land waar ze ongeveer 20 jaar eerder waren vertrokken.
Beide gaan niet terug omdat dat kan, maar vanwege druk en verwachtingen vanuit hun omgeving.

Kundera trekt dan een mooie parallel met de Odysseus. Uiteindelijk blijkt dat je niet kunt terugkeren naar wat er ooit was. Wat er was is er niet meer en jijzelf bent ook niet meer de persoon van toen. De twintig jaar afwezigheid hebben jou veranderd en de achterblijvers ook.

Uiteindelijk staan Irena en Josef tussen twee werelden. In Tsjechië is niemand echt geïnteresseerd in hun verhaal. Ze zijn te druk bezig met hun eigen verhaal, nu het communisme is gevallen. In het land waar ze naar emigreerden valt de interesse weg. Ze waren interessant al emigrant, als vluchteling voor het communisme. Nu dat wegvalt worden ze 'gewoon', zoals iedereen.

In slechts 132 bladzijden schetst Kundera een portret van het leven van deze twee mensen. Veel van de gebruikelijke thema's komen voorbij:

Het dwalende lichaam
Angstige dromen of visioenen
Vrij zijn, maar dan ook opgaan in de massa en je unieke zelf verliezen
Er is maar een leven
Alles herhaalt zich, maar de tijd is en blijft lineair
De wens je eigen lot te bepalen
Leven zonder gewicht

Onwaarschijnlijk diepzinnig voor maar 132 bladzijden, een meesterwerk!!