Tussen waken en slapen

Lang heb ik na moeten denken om deze trilogie te gaan lezen, enerzijds aangetrokken door lovende kritieken, anderzijds huiverig voor de moeilijkheidsgraad. Zouden alle leesuren goed besteed zijn of wordt het ploeteren en doorzetten! Toen er een leesclub georganiseerd werd besloot ik mee te doen met eigen exemplaar met als enorm voordeel dat het vrijblijvender zou zijn. Toch verplicht je je actief mee te doen wanneer je je aansluit.

En dan komt het boek binnen, een prachtig uitgevoerde cassette met de drie delen, allemaal met een kunstzinnige cirkel op een zwarte achtergrond. Wat is hun relatie met de inhoud! Afwachten maar.

De boeken zijn moeilijk samen te vatten, een fragmentarische kijk op het leven in al zijn aspecten met een accent op kunstenaarschap?. Je zou het ook als een collage kunnen omschrijven. Wie zoekt naar personages die wel of geen ontwikkeling doormaken zal bedrogen uitkomen, er komen vele personages voor, die elk op hun manier kort, langer, eenmalig of wat langer schitteren. Of het zou de schrijver moeten zijn, hij ‘schijnt’ vooral in het derde deel. Alle anderen zijn passanten, ze vormen het decor van de enorme veelkleurigheid van de trilogie.

Van Droom tot Lab behelst ontzettend veel tekst. Mij lukte het niet grote stukken achter elkaar te lezen, enkele hoofdstukjes per keer waren ruim voldoende m’n hoofd te vullen met alles wat de auteur overbracht. Veel korte stukjes over passanten, kunstenaars, wetenschappers, filosofen, filmmakers etc maken een soort mallemolen waarin je als lezer orde probeert aan te brengen. Dat lukt helemaal niet en wanneer je dat door hebt begint het grote genieten. Lees gewoon wat er staat, zoek af en toe iets op, verwonder je over de spitsvondigheid waarmee de auteur taal benadert (het verschil tussen een organisme en een organisatie bijvoorbeeld) en zie welke middelen de auteur gebruikt om zijn gedachten over te brengen.

Dit is geen boek dat je dicht kunt slaan met het gevoel dat je het uit hebt, misschien is het beter het in het zicht te houden en af en toe op te pakken en zomaar ergens open te slaan om nogmaals de verwondering te voelen over de kunst van schrijven. En ja, er valt ook nog te lachen, wat te denken over iemand die ‘de verkeerde fouten gemaakt heeft?’