Mooi verhaal, teleurstellend einde

Over het algemeen vond ik het een aangenaam en vlot te lezen boek.
Sara, een dochter die weinig of geen liefde kreeg van haar moeder, des te meer van haar vader.
Ik vond het interessant hoe stilaan duidelijk werd, via brieven, waarom Sara haar moeder zo afstandelijk was naar haar echtgenoot en dochter toe. Dit geeft stukje bij beetje meer duidelijkheid aan hen die zoveel om haar gaven maar veel te lijden hadden onder haar koude houding.
Sara houdt van kunst en ook van vrouwen, en komt hier ook eerlijk voor uit, ook al was zoiets in die tijd zeer moeilijk te aanvaarden. Maar in de kunstenaars wereld had men hier toen al geen problemen mee.
Behalve één persoon, Eduard Karsen, hij is stapte verliefd op Sara, maar helaas voor Eduard ziet Sara niet meer in hem dan een goede vriend. Doch deze vriendschap heeft Eduard verkeerd begrepen, en zodra Sara hem duidelijk maakt dat zij geen interesse heeft in hem als liefdespartner neemt hij wraak.
Gelukkig kan Sara rekenen op de steun van haar vader, haar vrienden en haar huisgenoten, Baukje en Anna.
Later komt Sara in contact met Emilie, ze worden partners, gaan samenwonen en dat lukt een tijdje goed, maar de karakters zijn uiteindelijk verschillend, en problemen blijven niet uit. Uiteindelijk vertrekt Emilie naar Capri….alleen.
Ik vond het een mooi aangenaam boek, maar het einde van het verhaal vond ik te bruusk stoppen, en dat stelde me een beetje teleur. Sara en Emilie zijn beiden overleden toen ze ruim 90 jaar waren. Ik had graag meer geweten van hun verdere leven, tot het einde….