Voor de doorzetter met gevoel voor drama.

Annie Dillard dendert in dit boek, op poëtisch wijze, door een schare aan filosofische, wetenschappelijke en spirituele vraagstukken heen alsof het niks is. Haar natuurbeleving is daarbij het uitgangspunt. Het voelt voor mij een beetje als onbewust, dan wel onbedoeld kortzichtige arrogantie: “kijk mij eens”. Ik was in eerste instantie even van m’n stuk, vond dat het aan diepgang ontbrak, maar moet toch erkennen dat degene die zich wel met haar gedachtenstorm kunnen vereenzelvigen een zeer bijzonder boek in handen hebben. Prachtige woordcombinaties en zinnen volgen elkaar non-stop op. Dat is echter in combinatie met de vele voorbeelden en vraagstukken best vermoeiend. Soms zijn de natuurbelevingen ook nogal overdreven:

“Ik tuur naar het water: ellerlingen en voorntjes. Als ik denk: ellerlingen, vult een karper mijn gedachten tot ik het uitschreeuw.”

Of:

“Tijdens de meteorenregen in augustus, de Perseïden, treur ik overdag luidkeels om de vallende sterren die me allemaal ontgaan.”

Kortom, het lezen vroeg van mij een behoorlijke mate van concentratie, verdraagzaamheid en soms ook voorkennis en er is weinig tijd voor contemplatie, dat vind ik jammer, maar misschien ben ik wel een beetje lui...Sterker nog, bij deze beken ik het boek niet uitgelezen te hebben en daarvoor mag deze recensie natuurlijk niet als volwaardig beschouwd worden.