Eind goed, al goed...

Vlot geschreven en ook de humor kan ik waarderen, maar in tegenstelling tot veel andere lezers ben ik niet direct lyrisch over John Boyne’s schrijfstijl. Sommige passages en dialogen hadden korter gekund of waren nogal onwaarschijnlijk wat mij betreft. En ik begrijp dat het ontzettend moeilijk geweest moet zijn om homo te zijn in Ierland in de beschreven periode, maar het geheel prikkelde mijn voorstellingsvermogen niet voldoende om heel erg begaan te zijn met de levensgeschiedenis van de hoofdpersoon. Sterker nog, soms stoorde ik me zelfs aan z’n lafhartige egocentrische houding wat volgens mij niet helemaal de bedoeling was bij het door Boyne geschetste karakter. Wat ik wel mooi vond was hoe er gaandeweg waardevolle onconventionele familiebanden ontstonden. Eind goed, al goed...