Heerlijk verhaal over hoop en verwondering

"Anne zat met de beenen op zijn Turksch over elkaar geslagen op het haardkleed en staarde in den gloed, waar de zonneschijn van een honderdtal zomers uit het eschdoorngout werd gedistilleerd. Ze had zitten lezen, maar nu was het boek op den grond gegleden en zat zij met een glimlach op de half geopende lippen stil te droomen. Uit den nevel en regenboogglans harer levendige verbeelding verrezen de schitterendste luchtkasteelen; zij doorleefde in haar droomenland de meest wonderbare en belangwekkende avonturen, die haar nooit zooals in het dagelijksch leven in ongelegenheid brachten, maar altijd glansrijk afliepen." ~ bladzijde 275

Het is een jeugdboek, maar ik wilde het graag lezen. Het verhaal kende ik al wel, vaag, maar ik had het boek nog nooit gelezen. Toen ik het reserveerde bij de bibliotheek was ik eerst verbaasd dat er een heel oud, flink vergeeld exemplaar voor mij klaar lag. 'Het zal wel', dacht ik.

Eenmaal toen ik het boek opensloeg, las ik een verzoek om zorg te dragen 'voor dit antiquarische exemplaar'. Het bleek een vierde druk uit 1927 te zijn, bijna 100 jaar oud, en de bibliotheek leent deze nog gewoon uit!

Ik begon met lezen en heb me waarschijnlijk net zo over dit boek verwonderd als Anne Shirley zich over de hele wereld verwonderd heeft.

De oude Nederlandse taal, inclusief naamvallen en dubbele klinkers. Toch zonde dat het zo verloederd is . Het boek is gedrukt, je ziet de letters door het papier heen erin 'gestanst' staan. Mega lange kastlijntjes, scherpe, zwarte inkt. In de binnenflap een lijst met boeken van L.M. Montgomery, allemaal te koop voor f2.90. Het voelt nostalgisch.

'Anne van het Groene Huis' is een prachtig (kinder)boek over hoop en een geliefd buitenbeentje. Waar je wieg staat en wat je meemaakt in het leven, drukt een grote stempel, maar je kunt toch gelukkig en geliefd worden. En dat mocht Anne ervaren bij Mattheus en Marilla. Ondanks haar gekke streken, ongelukkige gebeurtenissen en vele gekwebbel wordt Anne toch geliefd door de anderen, en wordt haar zelfbeeld ook positiever. Mooi om te lezen, hoopvol ook.

Heerlijk, ik heb genoten van het verhaal én van het boek. Toen ik vorige week een ander boek inleverde, was ik nieuwsgierig naar de hedendaagse variant. Heb de recente versie opengeslagen en doorgebladerd en het taalgebruik is echt gesimplificeerd in vergelijking met het oude Nederlands. Ik was er gewoon door teleurgesteld... Mocht ik zo'n oude versie ooit bij de kringloop of ergens anders tegen komen, dan mag het zeker bij mij komen wonen! Maar de nieuwe hoef ik niet.

Of om in Annes woorden te blijven: dat is zoo niet romantisch.

",,O, Marilla, het vooruitzicht is de helft van het genoegen," riep Anne uit. ,,Al krijg je de dingen zelf dan niet, je hebt toch het genot van het vooruitzicht gehad. Mevrouw Lynde zegt: ,,Zalig zijn zij die niets verwachten, want ze zullen niet worden teleurgesteld." Maar ik geloof dat het ergernis niets te verwachten, dan teleurgesteld te worden." ~ bladzijde 112

",,Ik zal het beste wat ik heb geven aan mijn leven hier, en het leven hier zal mij in ruil het beste geven wat het heeft. Toen ik van de Kweekschool kwam, strekte zich de toekomst als een rechte weg voor mij uit. Ik dacht dat ik dien mijlen ver af kon zien. Nu is er een kromming in gekomen; wat daar achter ligt weet ik niet, maar ik wil gelooven, dat het iets heel goeds is. Die kromming, Marilla, heeft een bekoring op zich zelf. Ik ben benieuwd hoe de weg daarachter is — wat voor groen en zacht licht en schaduw — welke nieuwe landschappen — welke nieuwe schoonheden — welke krommingen en heuvels en dalen verderop zijn."" ~ bladzijde 350