Existentiële roman

Existentieel. Moet je van houden. Lange zinnen waarin veel met komma's wordt gestrooid, waardoor ze soms ietwat onleesbaar zijn. Maakt ze niet minder mooi overigens.

Het is een traag verhaal over de laatste maanden van Martins leven. Wat geeft hij zijn zoon David mee? Ondertussen speelt zijn vrouw Ulla overspel en gaat Martin op zoek naar haar vader. Niet per se onderwerpen die mij interesseren, dus 2*. Het is niet per se mijn type boek of stijl.

Neemt niet weg dat de prachtige passages die troostend zijn. Het boek gaat over de zoektocht naar de zin van het leven en naar wat belangrijk is. Wat is leven, wat is dood?

"Soms hielp die traagheid: hij reageerde op verrassingen, provocaties en crises niet gevoelsmatig, hij werd als een koude kikker beschouwd, al hield hij zijn gevoelens niet in; hij hád ze nog niet, ze kwamen pas later. Soms kwetste zijn traagheid anderen, zijn uitgestelde vreugde over een geschenk, een lieflijke toenadering, een innig moment." ~ bladzijde 14

"De dood zou het hem besparen, het sterven van de bossen, het stijgen van de zeespiegel, de terugkeer van de oorlog, hoe het tijdperk van de democratie ten einde liep en de mensen weer autoritair overheerst wilden worden. En soms gebeurde het dat de dood hem schrik aanjoeg, het niets, de leegte, de kou. Dan schaamde hij zich. Het niets is niets - wat viel er dan te schrikken?" ~ bladzijde 15

"Het was nog niet de dood, maar misschien zou die zo zijn als hij kwam: de grote, laatste vermoeidheid die je in dank aanvaard, omdat je dan eindelijk niets meer hoeft." ~ bladzijde 118

"Martin had de wereld in zijn sombere stemming grauw gevonden, maar zoals na het bedienen van de lichtschakelaar een kamer licht en onherkenbaar wordt, werd na Davids opmerking de wereld anders en groen. Ja, het was lente, de wereld werd groen, de zon scheen. Maar zijn somberheid week niet." ~ bladzijde 140

"Hij pakte haar hand. 'Ook van jou neem ik misschien liever afscheid als ik het nog kan, om dan te vertrekken. Niet om je te sparen, maar omdat ik dan in je laatste herinnering nog mijzelf wil zijn, en niet veranderd." ~ bladzijde 177

"Alsof je dagelijks de motoren hoort dreunen van het stoomschip waarmee je over de oceaan vaart: je hoort het liever niet, zoals je het stampen en trillen van de motoren onder je voeten liever niet voelt, omdat het je onzeker en voorzichtig doet lopen - je went eraan, tot je het uiteindelijk alleen nog hoort en voelt als je erop let. Maar al had hij altijd op dat schip gezeten, als passagier, soms zelfs als matroos, nu was het alsof hij op een hoge kust stond en het schip in de weidse verte zag. Hij zou een verrekijker kunnen pakken om nauwlettend te volgen wat er allemaal op het schip gebeurde, maar het zou niets veranderen aan het feit dat het schip ver weg was en hij niet meer aan boord, niet als passagier en niet als matroos. Maar misschien is het niet de wereld die mij loslaat, dacht hij, maar ben ik het die afscheid neemt van de wereld." ~ bladzijde 182