De ruimte is voor iedereen (ook voor mijn tranen door het lezen van dit boek)

TRANEN. Wat een prachtig, prachtig, prachtig boek. Geschreven vanuit het perspectief van een non-verbaal meisje met autisme. Aangehaakt op de ramp met de Challenger. Een boek met een happy end, maar wel met serieuze rouw en verdriet. Wauw.

"Gisteravond zocht Francine het woord nova op in mijn astronomieboek. Een nova is geen explosie aan het einde van het leven van een ster, zoals een supernova. Een nova is een ster die plotseling veel helderder gaat stralen tot hij het allerhelderste licht aan de hemel is, op de zon en de maan na, en dan wordt hij weer normaal. Een supernova vernietigt een ster, maar een nova niet. Bij een nova overleeft de ster de explosie.
Dat ben ik, Bridget.
Ik heb het overleefd.
Jij bent weg.
Maar ik ga verder.
Ik mis je.

Liefs,
Nova" ~ bladzijde 236

Nova wordt steeds van pleeggezin naar pleeggezin overgeplaatst. Samen met haar zus Bridget. Maar als ze bij Francine en Billy komt te wonen, is Bridget daar niet bij.

Omdat Nova non-verbaal is en autisme heeft, wordt ze niet gezien als wie ze is, praten mensen onnodig hard of noemen ze haar 'achterlijk'. Bridget kwam altijd voor haar op. Bridget vocht voor haar. Maar nu is Bridget er niet, en Nova mist haar.

Nova schrijft brieven aan Bridget, die haar beloofd heeft er te zijn als de Challenger opstijgt met de eerste lerares in de ruimte. Dus telt Nova af tot 28 januari 1986, want dan is Bridget er. Ze mag op school de lancering bekijken, en hoopt tot de laatste seconde dat de deur open gaat en Bridget daar staat.

Maar Bridget is er niet.
En de Challenger ontploft.

Het kwartje valt.
Het kruis langs de weg waar ze met Joanie langs reed na het pannenkoekjes eten op een zondag voor ze terug moest naar de universiteit. Hetzelfde kruis als waar ze met Francine langsrijdt.
Dat is niet zomaar een kruis.

"Nova huilde niet. Nova had geen tranen meer over. Haar tranen waren verdwenen, ergens in haar binnenste. Verdwaald, zoals ze zelf ook verdwaald was. Verdwaald in haar hoofd, verdwaald in haar eigen wereld. Verdwaald in de ruimte. Verdwaald zonder Bridget. En opeens wist ze het weer. Ze wist precies waar Bridget was. Bridget was op de plek waar Nova haar voor het laatst had gezien. Bridget zou Nova niet komen halen. Bridget zou niet meer terugkomen. " ~ bladzijde 213

God, ik moet echt even bijkomen van dit boek. Prachtig. Een aantal best wel ingewikkelde onderwerpen gecombineerd met de lancering (en ontploffing) van de Challenger.
En dan de noot van de auteur met wat extra verduidelijkingen over hoe 1986 eruit zag en Nova's autisme. Ook de zorgvuldigheid in de aanpak. Heel mooi gedaan.