Vera heeft een streng dagritme - maar dan ineens…

"Als ze eindelijk in slaap valt droomt ze over de dood, wensen dat het eindelijk haar beurt is. De volgende ochtend schieten haar ogen zoals altijd open en begint er weer een nieuwe dag. Blijven liggen en zwelgen in zelfmedelijden heeft geen nut; ze zal ook de komende vierentwintig uur weer het hoofd moeten bieden." ~ bladzijde 22

Vera Wong Zhuzhu heeft een streng dagritme en zit vooral achter haar zoon aan, zodat hij een fatsoenlijke man wordt (ook al luistert hij niet).
Tot ze op een dag een dode man aantreft in haar theewinkel.
Vanaf dat moment wordt alles anders.

De strenge Vera brengt ineens licht in het leven van een vijftal mensen: Julia en Emma, Riki, Sana en Oliver. Toch zijn vier van hen de verdachten in Vera's detectiveonderzoek naar de 'moord' op de man in haar theewinkel.

Met humor en hongergevoel - vanwege het vele eten wat Vera klaarmaakt - lees je snel door de hoofdstukken heen. Het is een heerlijk verhaal om te lezen, een beetje mysterieus, een beetje romantisch. Je wilt wel doorlezen, maar het is geen pageturner die je in één adem uitleest.

Een boek met échte gevoelens, gekwetste mensen en een narcistische man die het slachtoffer is geworden maar ondertussen daarmee zijn slachtoffers angsten aanjaagt. Over je eigenwaarde en hoe het beïnvloed kan worden door een ander. Over verlies, leugentjes om bestwil, eigenwijsheid en doorzetten ook al weet je niet meer hoe je verder moet en heb je je hele leven al kleingemaakt.

Ik vond het boek eigenlijk iets te kort met alle onderwerpen die behandeld worden, en daardoor voelt het plot wat 'afgeraffeld'. Maar dat komt meer omdat ik nog veel meer over Vera had willen lezen.

"Maar vanaf dat moment had Oliver echt van alles de schuld gekregen en omdat hij niet goed geweten had hoe hij daar, in combinatie met zijn eigen verdriet en schuldgevoel, mee om moest gaan, had hij het enige gedaan wat hij kon. Hij had de rest van de schuld op zich genomen, geprobeerd zich zo klein en zo onopvallend mogelijk te maken." ~ bladzijde 70

"'Het is een bende,' zegt ze automatisch, omdat de huidige Julia geen complimenten kan accepteren, zich een oplichter voelt als ze er één krijgt. 'Sorry,' mompelt ze, omdat de huidige Julia elke zin moet afsluiten met een excuus, alsof ze zich zou moeten verontschuldigen voor het feit dat ze überhaupt bestaat." ~ bladzijde 104