Grote thema's prachtig omschreven

"Ik ga op de vloer zitten naast Zoef. Hij scharrelt tussen de stenen. 'Beter, Zoef. Als je geen vrienden hebt, kun je ze niet kwijtraken.' Ik til hem aan zijn schild op en laat hem in de lucht graaien. 'Als je huis aan je vastzit, kun je het niet kwijtraken. Ook beter.'" ~ bladzijde 166

Dit boek heeft een stukje van mijn hart gestolen. Als kind had ik dit f-a-n-t-a-s-t-i-s-c-h gevonden, ik was dan ook helemaal weg van het heelal en de ruimtevaart. En die bijzondere fenomenen staan symbool voor grote problemen, kom je gaandeweg achter.

"Blijf je dezelfde als alles om je heen verandert? Als je vanbinnen steeds holler wordt?" ~ bladzijde 35

Raaf, bijna 11, is van school geschorst. Vanwege 'een lekkage' kunnen ze 'tijdelijk' niet meer in het appartement waar ze vanuit de Tomatenstraat naartoe zijn verhuisd. Daarom verblijft ze met haar moeder en schildpad Zoef in een oude caravan op camping 'Het kleine heelal'. Haar vader heeft 'oponthoud met de sleepwagen' en laat niks van zich horen. Ze is bang dat hij is weggelopen en heeft heel veel vragen - die haar moeder niet beantwoordt.

"Als iets verdwijnt, verdwijnen soms ook de woorden. Maar niet het plaatje in mijn hoofd, en niet het gevoel in mijn buik." ~ bladzijde 63

Gelukkig is daar Nicolaas, op de camping. Hij helpt z'n vader. En betreedt het Kosmosbos, dat verboden toegang is voor onbevoegden. Ook Raafs beste vriendin Miracle komt op bezoek op de camping. Samen betreden ze Nicolaas' hut in het verboden bos. Maar dan worden ze betrapt, en krijgen de meiden ruzie.

"Maar ineens doet niks het meer. Mijn stem niet, mijn benen niet, alleen mijn hart klopt nog. En dat loopt nu over. Een stroompje smeltende angst." ~ bladzijde 136

Vervolgens komt ze erachter dat haar vader in de gevangenis zit. Of beter gezegd: het Huis van Bewaring. Oom Fred is toch niet zo'n lieve oom. Wat een problemen.

"Mam draait een pluk haren als een touw om haar vinger en zegt: 'Weet je, Raaf, het zit niemand altijd mee. Het gaat erom dat je er wat van maakt.'" ~ bladzijde 143

Ze komt meer te weten over de achtergrond van Nicolaas.

"Ik weet niet of ik hem begrijp. Maar het voelt alsof de wereld krimpt tot een voetbal. En dat iemand die met een rotschop laat verdwijnen tussen de planeten." ~ bladzijde 164

"'Missen is steeds weer afscheid nemen. Steeds weer verdwalen in je hoofd. Ik wist niet dat ik zó ver kom denken.' Hij knijpt zijn ogen tot spleetjes. 'Missen is een soort heelal vanbinnen.'" ~ bladzijde 165

Een prachtig boek dat je vanaf het begin grijpt. Over het missen van een thuis, ruzie van je ouders, geschorst worden van school, even je plek op de wereld kwijt zijn. Nieuwe vrienden maken, verhalen achter mensen ontdekken, ruzies oplossen, een vader in de gevangenis. En dat alles verweven met symboliek van het mysterieuze heelal.

Chapeau Annejan Mieras. Dit was prachtig.