Analyse van een beangstigende op hol geslagen massa..?

Turkse journalist, die min of meer gedwongen activist werd. De lessen uit haar land leren on scherp kijken naar onze ooit veilig gewaande westerse landen. De vroege signalen, als oproerkraaiers de onzekere en teleurgestelde mensen bij elkaar brengen, woede bundelen en in opstand komen tegen leerkrachten, journalisten, politici, wetenschappers en anderen die ineens tot de tegenpartij gaan horen. Hoe ze muren gaan bouwen in plaats van bruggen, en geniepige spelletjes gaan spelen. Ze eisen respect, en doen dat niet voor iedereen, maar voor de eigen groepen en vooral de eigen leiders.
De politieke beweging die opkomt voor mensen aan de onderkant van de samenleving is goed, behalve als het eenrichtingsverkeer is, zegt Ece. Tolerantie en respect worden eigendom van een kleine groep.
De leiders (of volksmenners) verpakken hun boodschap met redelijke woorden (zoals ‘vrijheid’ en ‘democratie’) maar ondermijnen die tegelijk. Kritiek wordt verdacht, daarna crimineel en vervolgens terreur, zag ze in Turkije, waardoor de sterke leider alle ruimte heeft om kritische geluiden de mond te snoeren. Media en wetenschap worden de vijand en elke redelijkheid en mededogen lijkt te verdwijnen.
Soms moest ik al lezende even zoeken: waar gaat ze heen, wat bekent die voorbeeld, maar dat neemt niet weg naar haar analyse mij inspireert om scherper te kijken. En op zoek te gaan naar antwoorden.
Echte oplossingen biedt ze natuurlijk niet. Al hint ze wel op een eerste aanpak. En die zit precies in wat de populisten doen: namelijk een groep vormen. Overal waar je kunt samen met anderen geen genoegen nemen met onrecht. Groepen mensen die elkaar kennen en vertrouwen. Ik help haar (en ons allemaal) hopen dat we snel naar een wat meer saamhorige en inclusieve samenleving groeien.