Een vlot lezend semi-autobiografische roman

Rienk Stuive debuteert in het genre roman met De leeuwenkuil met een semi-autobiografisch verhaal. Het vertelt het leven van Daniel die in een welgestelde familie opgroeit, maar zich hier niet altijd gelukkig in voelt. Maar wat als hij zijn eigen weg kiest? Is dat een verstandige keuze of zal dit de relatie met zijn familie op het spel zetten?

Zodra ik begon te lezen in De leeuwenkuil viel mij direct de fijne schrijfstijl op. Stuive weet naadloos het verleden met het heden in elkaar te laten overlopen. Want dat Daniel het niet altijd makkelijk heeft thuis, is gelijk voelbaar. Zijn vader heeft hele hoge verwachtingen van Daniel, die samen met zijn moeder en zus opgroeit in een welvarend gezin. Zijn zussen zijn hooggeschoold en zijn geworden waar vader zo op had gehoopt. Daniel niet en dat is te merken in hun relatie. Zijn vader ziet hem als het ondergeschoven kindje en laat dat ook merken. Als Daniel dan ook nog een relatie en een kind krijgt met de schoonmaakster, is het voor zijn vader helemaal met hem gedaan. Gelukkig is zijn relatie met zijn moeder goed, maar dan sterft ze na een kort ziekbed. Ook hier trekt Daniel zijn eigen plan als het gaat om het afscheid nemen. Wat er daarna gebeurd had Daniel niet kunnen zien aankomen. Maar waarom heeft zijn vader deze keuzes gemaakt?

De leeuwenkuil is een indrukwekkend geschreven boek. Te weten dat het de auteur is overkomen en dat het helaas meer mensen overkomt, doet je als mens en lezer pijn. Dat de relatie tussen ouder en kind niet altijd goed is, is een bekend gegeven, maar de harteloosheid van zijn vader deed mij echt pijn. Helemaal als zijn moeder op het sterfbed ligt en hoe vader hierin keuzes maakt. Ook de rol van de zussen aan het eind van het verhaal vond ik pijnlijk. Alsof het leven alleen maar om geld draait en niet om naastenliefde.

De veellezer zal het boek met een dag gelezen kunnen hebben. Omdat het verhaal zo beeldend en liefdevol is geschreven, wil je ook graag doorlezen. Het eind is niet echt verrassend, maar wel pijnlijk. Dit is wat je niemand toewenst, ondanks de onderlinge relaties. Stuive weet op een pakkende wijze zijn verhaal te delen met de lezer, zonder er echt zijn waarde aan te hangen. Ik had het gevoel dat dit verhaal ook zomaar bedacht had kunnen zijn, maar helaas is de realiteit anders.

Ik las De leeuwenkuil graag en had hem binnen een dag gelezen. Dit debuut heeft indruk op mijn gemaakt en ik hoop dat Stuive een bredere doelgroep mag vinden voor zijn verhaal. Het is helaas de realiteit die vaker voorkomt dan met denkt. Het is schrijnend, maar het mag zeker worden vertelt. Ik hoop dat het Stuive heeft geholpen in zijn verwerkingsproces en dat het hem nog sterker heeft gemaakt in de keuzes die hij al heeft gemaakt in zijn leven. In het dagelijks leven is hij naast schrijver ook docent en piloot, een droom die van hem is uitgekomen. Samen met zijn zoon en vrouw vormt hij een gelukkig gezin. Complimenten aan Stuive hoe hij zijn persoonlijke verhaal nu met de lezer durft te delen. Ik geef De leeuwenkuil graag 4 sterren.