Een mooi boek voor alle hondenliefhebbers

Elli. H Radinger is, net als ikzelf, een groot hondenliefhebber. Eerder las ik van haar Oude wijze honden en was onder de indruk van dit boek. Nu is Vaarwel geliefde hond uitgekomen en dit boek stond hoog op mijn wenslijstje, ondanks de pakkende titel. Zou ik nu net weer zo onder de indruk zijn van haar boek?

Nadat we in Oude wijze honden lazen dat haar o zo geliefde Shira op respectabele leeftijd overleed, schrijft ze hier deels verder over in Vaarwel geliefde hond. Want dat je als hondeneigenaar mag en moet rouwen om het verlies van je maatje is helemaal normaal. Voor veel mensen is een huisdier een onderdeel van het gezin. Waarom zou je dan niet verdrietig mogen zijn als je dierbare vriend(in) overlijdt? Naast het overlijden van Shira gaat Radinger in dit boek ook verder dan alleen maar rouwen bij een overlijden. Je kunt ook rouwen als je je viervoeter kwijt raakt doordat het bijvoorbeeld wegloopt en niet meer terugkomt, terug moet naar een asiel of ander het naar een baasje gaat omdat je zelf niet de juiste zorg kan geven. De liefde voor een hond is onvoorwaardelijk en hier dien je als hondenouder je verantwoording te nemen.

Ikzelf mag mezelf hondenmoeder noemen van 2 honden. De een kregen we als pup van 11 weken, de ander komt uit het asiel en kregen we toen hij 3 jaar en 2 maanden was. Wat een verschil van karakters, maar wat een berg van liefde mogen wij elke dag weer van hun 2 ontvangen! Toen ik nog thuis woonde heb ik ook een hond gehad die we helaas moesten laten inslapen door pijn en ouderdom. Wat was ik verdrietig. Nu jaren later mag ik het geluk weer ervaren van wat een hond aan liefde geeft, elke dag weer. Natuurlijk hebben ze ook hun streken en lijken het soms net pubers met wortels in hun oren.

Maar Radinger laat in dit boek ook haar verdriet zien en de troost die ze mag ontvangen vanuit haar omgeving en haar lezers via brieven en mail. Ook laat ze haar proces naar het wel of niet nog nemen van een hond zien en voelen. Welke keuze is verstandig? En is ze hier niet te oud voor? Wat voor hondenras zou ze dan willen? Uiteindelijk krijgt ze een hond uit Roemenië die waarschijnlijk op straat heeft geleefd. Ze laat de onzekerheid van het teefje zien, maar ook hoe ze hun vertrouwen in elkaar vinden en maatjes worden.

Vaarwel geliefde hond heeft een enigszins afleidende titel gekregen. Het gaat zeker over het verlies en de pijn van het overlijden of missen van een hond, maar het gaat ook over zoveel meer. Ik vond de titel niet helemaal passen bij het boek. Wel vind ik het pluspunt dat ze laat zien dat rouwen verder gaat dan alleen bij een overlijden van een huisdier, maar dat het ook door andere gebeurtenissen kan ontstaan. De foto’s midden in het boek vond ik mooi om te zien. Het laat de echte liefde zien en ervaren voor haar hond.

In het tweede deel gaat ze op zoek naar een ander hond. De benoeming van de dieren die in het asiel zitten en worden afgemaakt omdat ze er te lang zitten en de zwerfhonden in het buitenland zijn thema’s die zeker de nodige aandacht verdienen. Want honden zijn sociale dieren die het niet verdienen om aan hun lot te worden overgelaten. Natuurlijk kunnen we niet alle dieren en honden redden, maar het raakt me wel hoe mensen met honden omgaan. Want het zijn zulke mooie dieren met zoveel liefde!

De foto die we hebben gebruikt bij dit artikel is ons lieve hond uit het asiel. We hebben een lange weg met hem bewandelt om hem het vertrouwen en liefde te laten voelen van het goede van de mens. Hij heeft nog af en toe zijn momenten dat hij het moeilijk vindt, zeker buiten met andere honden, maar het is de grootste knuffelkont die er maar kan bestaan. Een zin die Radinger in haar boek schrijft, raakte mij zo dat ik hem graag wil benoemen. Dit beschrijft ze na het overlijden van Shira. Ik kan mij dit gevoel zo ontzettend goed voorstellen en ik voelde hier zo veel emotie bij.

Zonder haar verloor ik mijn identiteit

Vaarwel geliefde hond is een boek die verder gaat dan alleen maar het rouwproces. Het is een vrij compleet boek geworden over rouw, pijn en verlies, maar geeft ook hoop over het weer worden van een hondenmoeder. Ik las het boek met meerdere emoties, maar het boek kon mij zeker bekoren. De schrijfstijl is vlot, goed opgedeeld en herkenbaar voor mensen die huisdieren hebben. Ik geef het graag 4 sterren.