Een intrigerende ontworsteling aan leegheid en zelfhaat

Vier en een halve ster.
Het zou een leugen zijn om te zeggen dat "mijn jaar van rust en kalmte" een plezierige, ontspannende leeservaring biedt. Het boek verontrust én verveelt, grijpt je aan, roept soms zelfs afkeer op. En juist daarom kun je niet stoppen met lezen, je wordt meegezogen in de duisternis van de hoofdpersoon en je wilt daar, net zoals zijzelf aan ontsnappen en de loutering ervaren. Hoewel je uithoudingsvermogen dus enigszins op de proef wordt gesteld, blijkt dit aan het einde absoluut de moeite waard te zijn geweest en is het inderdaad die verfrissende roman, zoals op de voorflap staat vermeld. Er zitten ontzettend veel lagen in dit boek, zoals o.a. de zin van het leven, hoe een liefdeloze, afwezige opvoeding zorgt voor het ontbreken van zelfliefde en je de ledige kant kan opduwen, een aanklacht tegen het materialisme en specifiek dat van de Upper East Side In Manhattan en dat van de kunstwereld (Moshfegh maakt een mooie vergelijking tussen de kunstwereld en de 'greed' en oppervlakkigheid van Wall Street). Ergens doet dit boek je denken aan "American Psycho", dat eveneens verhaalt over extreme leegheid. Maar waar Patrick Bateman samenvalt met de leegheid en zich uit in gruweldaden, is het bewonderenswaardig dat Moshfegh's hoofdpersoon ernaar verlangt zich eraan te ontworstelen en een nieuw bestaan op te bouwen met een nieuwe ziel. Geen alledaags boek, dat zeker nog even nadreunt, op een positieve manier.