Beklemmende psychologische horror die blijft hangen

Vroeger woonden wij hier van Marcus Kliewer is zonder twijfel echte psychologische horror. Geen goedkope schrikmomenten, maar een verhaal dat langzaam onder je huid kruipt en daar blijft zitten. Alles draait om sfeer, details en het steeds verder vervormen van wat normaal zou moeten zijn.

Wat dit boek zo sterk maakt, is hoe subtiel het geschreven is. Kleine details voelen eerst onschuldig, maar krijgen steeds meer gewicht. Ook de creepy elementen, zoals Mo, worden niet overdreven aangezet. Ze worden juist gepresenteerd als iets alledaags, wat het alleen maar verontrustender maakt. Je twijfelt constant: zie ik dit nu ook verkeerd, of is dit écht zo? Het was al snel duidelijk dat het om een typisch geval van het Syndroom van Capgras gaat, waarbij vertrouwde mensen ineens vreemd en onjuist aanvoelen.

Het verhaal leest enorm filmisch en ik zou dit boek dan ook heel graag verfilmd zien. De sfeer, de spanning en de psychologische ontregeling zouden perfect werken op het scherm. Dit is horror die niet probeert je bang te maken, maar die je ongemerkt meetrekt in de verknipte realiteit van Eve.