Persoonlijk essay over depressie

'Alles werd steeds grijzer, zoals in een tekenfilm waarin de kleur langzaam uit de omgeving sijpelt totdat alles zwart-wit is.'

In het persoonlijke essay 'De grenzen van mijn taal' geeft filosoof en schrijfster Eva Meijer een inkijkje in haar leven met terugkerende depressies. Een depressie in woorden vatten, grijpbaar maken, kan dat? Eva Meijer heeft met dit essay zeker een moedige poging gedaan. Ze bespreekt naast haar eigen ervaringen ook de perspectieven op depressie van bekende filosofen en schrijvers. Dit gebeurt globaal en beknopt, wat te verwachten is van een essay. Het is geen schoolse opsomming van filosofische concepten, maar een menselijk portret van donkere periodes en de invloed daarvan op het leven. Onderwerpen zoals zelfbeeld, therapie, eetstoornissen en de dood komen aan bod. Zeker geen luchtig tussendoortje, maar wél een essay dat je als lezer depressie beter doet begrijpen en een inkijkje geeft in het leven van iemand die ermee kampt. En, voor als je zelf ervaring hebt met depressie, is dit een essay dat je begrepen doet voelen.

Ik ben onder de indruk van dit essay. Het is een talent om een universeel en zwaar onderwerp als depressie voelbaar en begrijpelijk te maken in slechts 120 bladzijdes.

'Straks is alles weer voorbij en ga je op in wat er was. Dus leun maar op de aarde, op de dagen die je dragen. Morgen kan het anders zijn.'