Klein, lief... En oubollig

'Vacht!’ is de nieuwste roman van Cobi van Baars en ik heb er gemengde gevoelens over.

Het verhaal speelt zich af in een werksetting; het introverte hoofdpersonage werkt in een archief met uitzicht op een schapenweide. Ze heeft een timide karakter en vindt sociale omgang lastig. Wanneer ze een leugentje de wereld in brengt, zorgt dat ervoor dat ze op kantoor tegen haar collega’s een fictieve relatie verzint met haar buurman.

Het hoofdpersonage heeft een liefde voor schapen en dat vind ik een mooie symboliek in het verhaal. Dit boek gaat over het verlangen van een buitenbeentje om erbij te horen. De hoofdpersoon is een kwetsbaar persoon, een vacht zou haar beschermen tegen de harde buitenwereld. Een mooi concept, een originele setting, een klein maar lief verhaal, en toch… Toch was het geen boek voor mij. Ik vond het een oubollig verhaal en het gevoel bekroop me dat ik als twintiger niet tot de doelgroep behoor waarvoor het boek geschreven is. Gerommel in een moestuin, geroddel in een kantoor, gekeuvel over een schutting in de tuin. Het pakte me niet. Er gebeurde voor mijn gevoel te weinig en de hoofdpersoon vond ik te vlak en passief. De schrijfstijl van het boek vind ik niet bijzonder, het las prima weg maar ik vond geen mooie pareltjes van zinnen.

Het is een klein boek, ergens ook lief, maar ik miste een spanningsboog. Het kabbelde me teveel. Zoals de werkomgeving in dit boek stoffig is, vond ik dit boek dat zelf ook. Niet echt een boek voor mij, helaas.