Klein boek met sterke verhalen

Het boekje met de voorkant waar ik naar kan blijven kijken…. ‘Heks! Heks! Heks!’ heet het en het is het eerste werk van Jente Posthuma dat ik las en ik heb ervan genoten.

Deze bundel bestaat uit drie verhalen en een essay. De drie verhalen zijn hertellingen van oude sagen waarin opmerkelijke vrouwen die als ‘heksen’ bestempeld werden de hoofdrol spelen. Het boek begint goed, want ik vind de eerste bladzijde erg sterk. Posthuma valt met de deur in huis door op te sommen wanneer vrouwen op de brandstapel terecht kwamen. Vrouwen die lazen, vrouwen die niet wilden trouwen, teruggetrokken vrouwen, vrouwen met karakter, vrouwen die hun intuïtie gebruikten.

De drie verhalen lijken willekeurig gekozen. Ze belichten, in tegenstelling tot de oorspronkelijke sagen, de positie van de vrouw. Een feministische toon doordrenkt de verhalen, wat zich uit in dat Posthuma de drie personages neerzet als krachtige vrouwen, waarmee ze morrelt aan het stereotiepe van de ‘heks.’ De schrijfstijl leest vlot en neemt de lezer mee in een sprookjesachtige sfeer, waar moswezens leven, nevel ronddwaalt en een wilgenvrouw bestaat. De verhalen vind ik sterk, maar mijn punt van kritiek is dat de verhalen flink uitgediept hadden kunnen worden. Het essay aan het einde vind ik niet van toegevoegde waarde, het voelde wat rommelig aan; de verhouding van drie verhalen en één essay. De magische, maar rauwe sagen uit deze zwarte pagina uit de geschiedenis had wat mij betreft in veel meer dan 130 bladzijdes uitgewerkt mogen worden, maar het concept is sterk. De verhalen zullen me bijblijven. Waar het essay daarentegen over ging?