Poëtische observaties

'Een door wolken gemarmerde witblauwe lucht. Het is windstil. Je hoort de lichte watergeluiden van eenden. Het kabbelen van het water om de rietstengels. Dauw ligt over de weilanden, zodat het zicht beperkt is en de wereld nog stiller lijkt.’

In het poëtische ‘Ochtenden’ neemt Donald Niedekker de lezer mee in meditatieve, serene beschrijvingen van hoe de ochtend zich gedurende een jaar, van herfst tot herfst, toont. Het boek bestaat uit korte stukken proza en iedere bladzijde vertelt over een nieuwe ochtend. Vanwege het ontbreken van een verhaallijn zou ik dit een proza bundel noemen, waarin de ochtend het hoofdpersonage is.

Niedekker observeerde vroege ochtenden gedurende de seizoenen en legde zijn observaties, prachtig aangekleed in misschien wel het meest kleurrijke en beeldende taalgebruik dat in lange tijd gelezen heb, vast in dit boek. Dit boek verstilt. Het is zo beeldend geschreven dat de stukken tekst haast visualisaties zijn. Als lezer word je meegenomen naar een stille, met fonkelende dauwdruppels bedekte wereld waar de hemel abrikooskleurig of fluweelzacht is, waar koeien grazen en ganzen overvliegen en het ruikt naar overrijpe appels en nevel. Dit boek is een klein kunstwerk, Niedekker schildert met woorden. Het is een boekje vol verstilling en mijmering, het is sensitief en sereen, zonder eentonig te worden.

‘De dauw is opgelost en zilverwit licht doet de vochtige rietpluimen schitteren. Het is stil. Er zit herfst in de stilte.'