Wensdagen, wanneer kan je die wensen?

In De wensdagen verteld Patricia Wessels over haar kindertijd in de Jordaan.
Haar jeugd was niet geheel standaard, haar ouders waren hippies, haar vader vertrekt van tijd tot tijd naar Indonesië om daar te wonen, waardoor haar moeder zonder geld voor Patricia en haar broertje Lukas achterblijft en daardoor voelt Patricia een bepaald gemis.

Dit autobiografische verhaal begint vanuit het naïeve oogpunt van een zesjarige en eindigt halverwege de opstandige puberteit. Het is grappig om te zien hoe met het opgroeien Patricia haar kijk wordt gevormd door het leven in de Jordaan en hoe zij het ervaart dat haar ouders zijn zoals ze zijn. Je voelt geen schaamte, wrok of verwijt terugkomen in haar gedachtegangen, het was zoals het was.

Maar juist die vertelling waardoor je het gevoel krijgt van het was zoals het was zorgen dat het een vrij vlak kabbelend verhaal is, met: Ja, waar ging het eigenlijk over? Je ziet de veranderingen in de Jordaan plaatsvinden zonder dat Patricia het zich realiseert want zij is vol van “De wensdagen” die haar vader soms in het leven roept, waarbij ze niet door heeft dat haar vader op die manier zijn afwezigheid afkoopt.

Het is een vlot te lezen boek die je zo uitleest, maar of het nou echt nodig is geweest om over die tijdspanne te vertellen is nog maar de vraag, want wat is er nou uiteindelijk van iedereen geworden?