Op naar de klassieke Amerikaanse climax

Het kamermeisje is een zeer atypische crimi. Hoewel een moord op een rijke man, drugshandel en mishandeling volstrekt traditionele ingrediënten zijn van een crimi, is de ik-persoon dat beslist niet. Molly Grey, het kamermeisje heeft een niet nader verklaarde sociale hindernis en goedgelovigheid die aan autisme doet denken. Dat maakt haar verre van de voor de hand liggende hoofdpersoon van een crimi. Maar het werkt uitstekend: terwijl de misdaad om haar heen volop speelt merkt Molly dat niet omdat ze verkeerde mensen vertrouwt en allerlei details onjuist interpreteert. Dit is uiterst geloofwaardig gedaan en dat is een compliment aan de auteur.

Het boek werkt als een klassieke Amerikaanse tear-jerker naar een emotioneel climax toe en het is verstandig dat maar wat te ondergaan, anders irriteer je je er aan. En daarmee is dit boek een redelijk geslaagde (en onverwachte) combi van een milde chicklit én een milde masculien detective. Het ideale compromis voor wie samen op vakantie gaat en nog plek voor één boek in de koffer heeft.