Een lezenswaardige familiekroniek, maar net iets te weinig diepgang

Pachinko is een familiekroniek in de traditie van bijvoorbeeld Het achtste leven door Nino Haratischwili. Maar daar waar dat boek een rijke blik op de geschiedenis geeft, de familiegeschiedenis op een indrukwekkende manier uitwerkt, blijkt het verhaal van wat vlak. Jazeker, de bijzondere levensgeschiedenis van Sunja wordt van haar voorouders tot haar kleinkinderen gevolgd en er gebeurt nogal wat in deze familie. De Japanse overheersing van Korea, de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog, het racisme van de Japanners tegenover Koreanen en de wijze waarop de familieleden van Sunja zich daar aan ontworstelen of daar aan onderdoor gaan is lezenswaardig. Maar toch mist dit boek wat mij betreft diepgang. Een zoon schiet zich vrij plotseling door zijn hoofd. De rol van schaamte in de Koreaanse samenleving, de ogenschijnlijk willekeurige keuze voor de titel van het boek: allemaal dingen die ik na het lezen van bijna 800 bladzijden nog steeds niet helemaal begrijp of doorgrond. En dat is jammer, want het boek begint heel mooi. Het deel dat zich in Korea afspeelt, waar de wereld heel klein is, is prachtig en beeldend. De daarop volgende delen (het boek is in drie delen ingedeeld) verliezen gaandeweg aan kracht.

Kortom: het is een mooi boek. Rauw ook. Maar het heeft me niet gegrepen zoals andere familiekronieken me wel eens grijpen. Ik denk dat er meer in het boek had gezeten, wat niet meeneemt dat het een aanrader is voor wie zich graag langer verbindt met een boek en graag in een roerige familiegeschiedenis duikt.