Een indringend boek, razendknap geschreven!

Rebecca Kuang is een van de meest getalenteerde auteurs van het moment. Wat ik zo knap vind aan haar is dat ze moeiteloos van het ene naar het andere genre overstapt en steeds mooie, geloofwaardige boeken schrijft. Tot nu toe heb ik al haar boeken gelezen, te beginnen met de fantasytrilogie The Poppy War en vervolgens de historische roman Babel (met fantasy-invloeden), wat ik als het beste boek van Kuang beschouw. Met Yellowface schrijft ze haar eerste horrorboek, althans dat schrijft Kuang zelf in het nawoord: “Yellowface is, in large part, a horror story about lonelyness”. Ik heb hier over zitten twijfelen: is dit echt horror? De bloederige scenes en buitenaardse monsters ontbreken namelijk volledig. Tegelijkertijd brengt het boek een indringend ongemak over op de lezer. Dusdanig dat doorlezen in mijn geval moeite heeft gekost. Maar dat lag niet aan de kwaliteit van het boek en de verhaallijn, daarin excelleert Kuang opnieuw. Het is een teken van lef dat ze een hoofdpersoon neerzet die gewoon niet sympathiek is, waar een gemiddelde lezer zich niet snel bij kan inleven. En toch kruip je langzaam in het hoofd van June, dat doet Kuang echt heel knap. Dat maakt ook dat je het boek niet als buitenstaander leest, maar langzaam in het verhaal getrokken wordt; ik kan het niet anders uitleggen. Het toont het jaloersmakende vermogen van Kuang om een karakter stap voor stap zeer geloofwaardig op te bouwen. Terugkomend op de vraag of dit een horrorverhaal is: de achterflap staat vol met woorden of zinnen uit wereldwijde recensies over dit boek. Zoals vaak het geval is bij de marketing van boeken. Daar valt twee keer de term ‘satire’. En dat lijkt mij een betere beschrijving, al heb je satire in veel verschillende verschijningsvormen: van hilarisch tot duister en indringend. Dit boek bevindt zich duidelijk in dat laatste spectrum. En satire is een veel betere typering dan horror. Te meer omdat het boek zich afspeelt in de wereld van schrijvers en uitgeverijen. Die wereld komt er niet erg goed van af. Daarmee lijkt de trotse The no. 1 Sunday Times bestseller ondertitel op de voorkant en de eerdergenoemde marketinggedreven recensies op de achterzijde een soort satirische zelfspot: Rebecca Kuang doet volop mee in de wereld waar ze in het boek erg kritisch op is en ze lijkt daar mee te spelen. Het zelfde geldt voor hoe ze met het thema racisme speelt: dat komt in het boek voortdurend terug en ligt zelfs in de titel verborgen (yellowface: je onterecht voordoen als Aziatisch; denk ook aan blackface), want de hoofdpersoon, een blanke Amerikaanse, lijkt zich voor te doen als een Aziatische. En in de werkelijkheid heeft Kuang zelf een Aziatische achtergrond en schrijft ze door de ogen van een blanke Amerikaanse. Al met al maakt dit het boek ontzettend lastig om sterren te geven. Is het een goed geschreven boek? Ja, zonder twijfel. Is het ook een leuk boek? Nou, het heeft mij echt moeite gekost om door te lezen omdat het verhaal echt een knoop in mijn maag veroorzaakte. Dat is ontzettend knap van de schrijfster, maar draagt niet meteen bij aan het ‘leuk’ zijn van een boek. Misschien dat ik eerst eens afstand moet nemen van dit boek voor ik sterren geef; tegen mijn gewoonte in geef ik het nog even geen sterren. Ik kan wel zeggen dat ik veel bewondering heb voor de auteur: zo’n boek schrijven is echt heel erg knap! Tenslotte: zoek je een boek om te lezen voor een boekenclub? Dit is dan echt succes verzekerd! Over dit boek valt ontzettend veel te vinden en het is een garantie voor een levendige nabespreking en waarschijnlijk veel verschillende meningen.