Spanning ontbreekt

Steph Mullin & Nicole Mabry werken allebei achter de schermen in de televisiewereld. Toen ze elkaar ontmoetten, ontdekten ze elkaars passie voor het schrijven van true crime.
De stamboom is hun eerste gezamenlijke thriller.

Liz krijgt van haar nicht een dna-kit voor haar 27e verjaardag en komt er dan achter dat zij geadopteerd is. Dit is moeilijk te verkroppen, het idee dat haar ouders 27 jaar lang hebben verzwegen dat zij niet hun biologische dochter is. Wanneer ze zich gaat verdiepen in haar biofamilie blijkt dat ze verwant is aan een seriemoordenaar. Maar wie is deze moordenaar, haar oudoom die ze net heeft leren kennen of een neef die ze alleen van stem kent?
Het thema van een adoptie met verwantschap aan een seriemoordenaar is een redelijk origineel gegeven.
De hoofdstukken zijn onderverdeeld in slachtoffer-hoofdstukken en hoofdstukken uit oogpunt van Liz. Daarbij zijn de hoofdstukken over de slachtoffers zo geschreven dat het volgende hoofdstuk verder gaat waar het vorige is geëindigd. Dit kan een goede schrijfwijze zijn maar helaas ontbreekt de spanning in deze hoofdstukken. De angsten en wanhoop van de slachtoffers dringen niet door en zijn niet voelbaar.
De hoofdstukken van Liz zijn langdradig met heel veel herhalingen (het telkens afvragen waarom haar ouders niets gezegd hebben, het telkens twijfelen of haar oudoom nu wel of niet de seriemoordenaar kan zijn want zo komt hij niet over etc.)
Soms zijn er stukjes verweven in de tekst die je wenkbrauwen doen rijzen zoals bv wanneer er aangebeld wordt om 12.32 (middag) en wanneer Liz weet wie er voor de deur staan is haar reactie; ”Serieus? Op dit tijdstip?
Juist dit soort stukjes haalt de vaart uit het verhaal.
De stamboom was met name door het missen van de spanning, het niet kunnen inleven in de personages en de wat langdradige Liz helaas niet het verwachte spannende boek maar dit is een puur persoonlijke mening.