Teveel mooie schrijfstijl, te weinig gevoel

Ilse Josepha Lazaroms (1979) is schrijver en wetenschapper. Afgelopen september verscheen haar debuutroman Duet.
Ilse is een Nederlandse onderzoeker aan het Centrum voor Joodse Geschiedenis in Manhattan en A is een onstuimige violist uit Boston. Ilse (zwanger van hun kind) vaart met A in een oude woonboot genaamd Duet op de Hudson, met als eindbestemming de haven van New York.
Duet is een verhaal vol onzekerheid, van begin tot eind een zoeken naar zichzelf.
Ilse is een onzekere vrouw die zich al naar gelang het verhaal zich afvraagt waarom ze bij A blijft. Hij raakt steeds meer geobsedeerd door extreemrechtse samenzweringstheorieën die rondgaan op het internet en in de media, is bij vlagen verbaal agressief en trekt geregeld zijn eigen plan.
Tussendoor geeft Ilse beschouwingen over maatschappelijke of ethische kwesties en uitleg over de herkomst van woorden. Dit tezamen neemt de snelheid weg uit het verhaal en voelt ietwat overbodig.
Haar schrijfstijl wordt omschreven als poëtisch en soms zijn er mooie metaforen te lezen die voornamelijk verwijzen naar het water, de boot en de muziek.
'Ze draaien om elkaar heen, willen een ritme vinden, maar missen steeds de maat.'
Helaas krijg je, al vorderend in het boek, het gevoel dat ze hier wat in doorslaat. Het voelt af en toe gekunsteld aan.
Juist omdat het één lange aaneenschakeling van mooie zinnen is, met heel veel herhaling krijg je het gevoel dat er meer aandacht is besteed aan de schrijfstijl dan aan het overbrengen van echte gevoelens. Je kunt je niet goed inleven in Ilse en haar onzekerheden en dat is jammer.
Duet is een debuutroman met teveel aan mooie schrijfstijl en te weinig aan gevoel.