Echte whodunnit die je een aantal fijne leesuren biedt

Boris O. Dittrich (1955) heeft gewerkt als advocaat en rechter en was jarenlang Tweede Kamerlid en fractievoorzitter van D66. Sinds 2007 werkt Dittrich voor Human Rights Watch, in New York en Berlijn. Boris O. Dittrich schreef o.a. de thrillers Moord en brand en De waarheid liegen en later W.O.L.F. (verkozen tot Beste Nederlandstalige thriller van 2016 door VN Detective & Thrillergids) en Halszaak.
In 2022 kwam Het laatste woord uit.
Het laatste woord vertelt het verhaal over Netty, een jonge moeder die het moeilijk heeft met haar leven. Ze besluit om haar leven om te gooien en weg te gaan bij haar man Bart. Wanneer ze haar zaakjes op orde heeft zal ze hun zoontje Leon ophalen om bij haar te komen wonen. Leon is op dat moment nog net geen 4 jaar oud. Ze laat een brief achter op tafel voor haar man waarin ze uitlegt wat haar plannen zijn. Na een week geeft Bart (werkzaam bij de afdeling zware criminaliteit na jaren wijkagent te zijn geweest) zijn vrouw als vermist op.
Jaren gaan voorbij zonder een woord van Netty, niemand weet waar ze is. Ondertussen groeit Leon op met het idee dat zijn moeder hem in de steek heeft gelaten. Hij krijgt veel liefde van zijn vader en oma en vriend Martin, is songwriter en influencer.
De plot is heel goed opgebouwd en uitgewerkt en juist door de verschillende plotwendingen wordt je als lezer op het verkeerde been gezet. Tot het einde toe blijft de vraag wat er precies is gebeurd rondhangen.
De hoofdstukken worden verteld vanuit het oogpunt van Bart, Netty, Maya en Leon en zijn geschreven in de ik-vorm. Dit zorgt ervoor dat de gevoelens van voornamelijk Netty en Leon goed doorkomen.
De depressieve gevoelens van Netty, haar irritatie over Bart, haar verliefde gevoelens voor Hugo komen allemaal diep binnen.
'Als Bart 's avonds thuiskwam, zijn dienstpistool op tafel legde en zijn avondeten opwarmde in de magnetron, zag ik de roos op zijn schouders, zijn kalende kruin en zijn beginnende bierbuikje. Ontluisterend.'
Bart is ietwat afstandelijk geschreven en ook wat moeilijker te doorgronden.
Het laatste woord wordt aangeduid als een beeldende whodunnit die je tot op het laatste moment op het puntje van je stoel houdt. Dit klopt deels, het is zeker een beeldende whodunnit met af en toe een mooie zin.
'Er blijven altijd geheime kamers en nooduitgangen in een relatie.'
De spanning is echter ver te zoeken. De enige aanwezige spanning in het boek is van psychologische aard en is echt alleen op de achtergrond aanwezig.
De verhaallijn daarentegen is werkelijk heel goed gevonden, veel hedendaagse situaties zijn verwerkt in het verhaal zoals bv homoseksualiteit (Leon en Martin, Maya en haar vrouw), Bulut Kaya is de Turkse partner van Maya, Leon als influencer, de hoofdofficier van justitie is een vrouw, het is allemaal aanwezig.
Door deze verhaallijn en door het schrijven van de hoofdstukken in de ik-vorm wordt je als lezer wel het verhaal ingetrokken en wil je blijven lezen om erachter te komen wat er precies is gebeurd 20 jaar geleden.
Het laatste woord is een echte whodunnit die je een aantal fijne leesuren biedt.