Dag lieverd, tot zo

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl. Waargebeurde verhalen hebben bij de Koukleumpjes altijd een bepaalde aantrekkingskracht. Zo ook ‘Dag lieverd, tot zo’. Het blijft altijd bijzonder om een kijkje in het leven van anderen te krijgen. Zo is het ook bij dit schrijnende verhaal van Nadja. Want je moet er toch niet aan denken dat je partner naar buiten loopt om iets op de post te doen en dan vermoord wordt voor jullie eigen deur. In zo’n situatie kun je je bijna niet verplaatsen, maar ik, en ik denk mening andere lezer, is dankbaar voor het feit dat Nadja dit op papier heeft gezet. Het verhaal begint op het moment dat Nadja, samen met haar elf dagen oude dochtertje thuis is en haar man Jeroen besluit om nog even snel de geboortekaartjes op de bus te gooien. Had hij dat maar nooit gedaan! Want als hij de deur uitstapt, wordt hij, op een paar meter van hun voordeur, neergestoken door een totaal onbekende man. Het zal je maar overkomen. De man die dit gedaan heeft, is psychisch niet in orde en hoorde stemmen in zijn hoofd. Maar hoe dan ook, Nadja, en haar dochtertje Fleur van elf dagen oud, moeten verder… Nadja weet, ondanks het pijnlijke verlies van Jeroen, dat ze moet gaan reizen. Samen met haar dochtertje Fleur besluit ze om van het leven te genieten en elke dag te pakken die er te pakken is. Maar al snel wordt het voor Nadja duidelijk dat het, samen met een jong dochtertje, niet zo makkelijk is om door een Aziatisch land te reizen. Ook het gemis van Jeroen blijft natuurlijk aan haar knagen… Nadja neemt je, als lezer, aan de hand mee door haar rouw, het verwerkingsproces, en misschien wel de mooiste reis van haar leven die ze, samen met haar dochter Fleur, mocht maken. Maar het liefste had ze deze reis natuurlijk met z’n drietjes gemaakt. Je merkt tijdens het lezen van haar verhaal, en de reis die ze maakt, dat Nadja stilletjes aan veranderd. Waar ze eerst Jeroen dagelijks miste, merk je, dat ze langzaam het besef krijgt dat ze het zonder Jeroen moet doen, en dat dat ook goed is. Ook is ze open en eerlijk over haar gevoel richting de dader van deze verschrikkelijke daad. En neemt ze ons ook mee in het strafproces. Nadja weet mij met haar verhaal echt te raken! Een verhaal met ups en downs en door de beeldende schrijfstijl had ik het gevoel dat ik samen met haar, en haar dochtertje Fleur, op reis was en soms ook hun pijn voelde. Ik volg Nadja en Fleur ook al een tijdje op Instagram en door de foto’s daar kan ik me hun leven nog beter voorstellen. Een foto zegt meer dan honderd woorden en daardoor ben ik wel eerlijk dat ik foto’s in het boek miste. Bij waargebeurde verhalen zijn deze toch vaak aanwezig. Misschien een aandachtspuntje voor bij een eventuele herdruk. Ik lees regelmatig waargebeurde verhalen, maar ik weet zeker dat dit verhaal mij lang bij zal blijven. Ik ben dan ook erg dankbaar dat ik een kijkje in het leven van Nadja en Fleur mocht hebben en ik wens hun alle goeds voor in de toekomst. Dat 2023 ook maar weer een mooi jaar voor hun mag worden!