Ik las 'De dwalenden'

Deze recensie verscheen eerder op Koukleum.nl.

Toen ik zag dat er een nieuw deel in deze serie, met Léon Coeur in de hoofdrol, verscheen, kon ik het natuurlijk niet laten om deze aan te vragen. Ik las eerder de eerste twee delen ‘De witte kamer‘ en ‘Zij die zwijgt‘ en ik wilde natuurlijk ook lezen in welke zaak Coeur, en zijn nichtje Hanna, nu weer verzeild raakten.

De proloog zorgt er meteen voor dat ik aan het boek gekluisterd zit. Er is te lezen hoe een man, met te grote kaplaarzen, in het zompige gras, aan de kant van een sloot staat en een meisje een laatste zetje geeft zodat ze in de sloot rolt. Ik vraag me meteen af wie dit meisje is, waarom ze dood moet en wie de man is die haar dat laatste zetje geeft. Ik wil snel verder lezen want deze proloog beloofd veel goeds voor dit verhaal.

Na de proloog lezen we meteen dat Coeur op het punt staat om een stapje terug te doen. Hij wil het rustiger aan gaan doen. Maar toen rekende hij nog niet op de bizarre vondst van een meisje. Aangezien deze zaak veel overeenkomsten heeft met een zaak van een aantal jaar geleden, besluit hij om het nog even stil te houden dat hij rustiger aan wil doen en hij bijt zich vast in deze zaak.

‘De dwalenden’ is een verhaal dat niet bol staat van de spanning, maar dat doet absoluut geen afbreuk aan het verhaal. De spanning piekt op sommige momenten en dan gaat het verhaal op normale spanning verder. Dit is voor mijn gevoel erg realistisch neergezet, aangezien er bij echt politiewerk ook nooit continue spanning is. Samantha heeft het verhaal zo neer gezet dat ik continue door wilde lezen. In de vorige twee delen konden we al lezen over de moord op Lena, de beste vriendin van Hanna, maar in deze delen was het geen hoofdzaak. Daarom vind ik het wel erg tof dat deze moord, in dit derde deel, wel in de spotlights staat.

Stroombergen heeft met ‘De dwalenden’ een goede thriller neergezet die ik met veel plezier heb gelezen. De hoofdstukken zijn van een normale lengte en ik had erg veel moeite om het boek aan de kant te leggen. Ik wilde weten hoe het verhaal nu in elkaar stak. De ontknoping was voor mij erg goed uitgewerkt.

Ik heb ‘De dwalenden’ met erg veel plezier gelezen en als je van thrillers van Nederlandse bodem houdt, moet je deze gewoon gelezen hebben.