Bryan las Het zijn mensen

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Aangezien wij hier thuis geïnteresseerd zijn in alles wat met de bestrijding van de misdaad te maken heeft was ik ook erg benieuwd naar het verhaal van Frans Douw. Want hoe is het om gevangenisdirecteur te zijn?

In de proloog wordt al direct duidelijk dat Douw een echt mensenmens is en ook respect heeft voor de gedetineerde. Hij behandelt ze als gelijkwaardige mensen. Hierdoor krijgt hij zelf ook veel respect terug van de gedetineerde. Ook lezen we dat Frans veel te vinden is tussen de gedetineerden en altijd de mens wil blijven zien en niet de misdaad. Hij staat altijd klaar om naar iemand te luisteren. Hij is niet de directeur, maar zal zich altijd als medemens en gelijke ten opzichte van de gevangene gedragen. Dit vind ik erg bijzonder en mooi om te lezen.

In ‘Het zijn mensen’ neemt Frans ons mee door zijn leven. Hoe was hij vroeger als kind? En hoe is hij aan het hoofd van een gevangenis gekomen. Tussen zijn verhaal door, kunnen we ook lezen wat er allemaal veranderd is, in het Nederlandse rechtssysteem. En persoonlijk ben ik van mening dat Frans er zeker voor gezorgd heeft dat het dragelijker is geworden in de Nederlandse gevangenissen, want de gevangen, ‘Het zijn mensen’.

Ik heb dit boek met veel interesse gelezen. Frans neemt je echt aan de hand mee, en dat is altijd prettig. De hoofdstukken zijn wel iets aan de lange kant en hierdoor had ik niet zoiets van ‘Ik lees nog even snel een hoofdstukje’, maar dit is bij dit verhaal geen probleem, aangezien het verhaal boeiend is.

Ben jij benieuwd hoe het er achter de Nederlandse gevangenismuren aan toe gaat? Of ben jij gewoon benieuwd naar het verhaal van een gevangenisdirecteur? Dan is dit zeker een boek dat je moet lezen!