Cees van Rhienen over De klopjacht

Iris Johansen is met haar boek De klopjacht een beetje de categorie van Dan Brown op gaan zoeken. Niet Rome of Parijs maar Napels en in het bijzonder Herculaneum, de verdwenen stad bij Pompeji in Italië, is de plaats waar het allemaal zou gaan gebeuren.
Want Jane, de dochter van Eve Duncan, blijkt volgens een gestoorde geest, wel erg veel te lijken op Cira, een vrouw die tijdens de vulkaanuitbarsting van de Vesuvius om het leven is gekomen. Dat is volgens diezelfde geest ook de reden dat zij en andere vrouwen die gelijkenis vertonen, op een speciale manier moeten worden gedood.
Het verhaal had strak, snel en spannend kunnen zijn omdat het grootste gedeelte zich helemaal niet afspeelt in Italië maar gewoon in de woonomgeving van Eve Duncan. Voor de plot verplaatst het gezelschap zich naar het decor van Herculaneum.
Het lijkt erop dat Iris Johansen teveel tijd heeft geïnvesteerd in allerlei schimmige inbeeldingen van Jane die natuurlijk een beetje de basis moesten gaan vormen voor de plot. Ze is daarbij vergeten de spanning in voldoende mate toe te voegen. Er gebeurt van alles, soms geloofwaardig maar soms ook met wel erg veel fantasie omkleed.
Dat is eigenlijk wel jammer in dit boek. Het wordt nooit echt een thriller waar je voor op het puntje van je stoel gaat zitten.
Dit boek behoort zeker niet tot een van haar toppers, daarom maar een schamele twee sterren.