Er zijn geen eindjes om aan elkaar te knopen

Susan Hill maakt het haar lezers allesbehalve gemakkelijk met haar boeken. In 1942 geboren en als dochter in een niet zo’n happy family opgegroeid in Scaborough, heeft ze zich ontwikkeld tot een schrijfster van verhalen waar kinderen vaak een rol in spelen. Misschien heeft het wel te maken met haar eigen jeugd die allesbehalve plezierig is geweest. In haar eigen leven heeft het overlijden van haar 5 weken oude dochtertje Imogen een diepe indruk achtergelaten.
De rand van het duister (The risk of darkness) is haar derde thriller waarin rechercheur Simon Serrailler de hoofdrol speelt.

Serrailler wordt opgezadeld met de verdwijning van Scott Merringhamin in het plaatsje Herwich. Deze verdwijning wordt nooit opgelost en via collega Jim Chapman, raakt hij 8,5 jaar later betrokken bij de verdwijning van David Angus. Simon gaat pas echt in actie komen als kort daarna een 6-jarig meisje verdwijnt na het kopen van een ijsje.
Al snel rijst de vraag of deze verdwijningen op zich zelf staan of dat dit het werk is van dezelfde dader.
In een goed samenwerkend team proberen Serrailler en Chapman duidelijkheid te verschaffen in deze verdwijningen waarbij nooit een losgeld of andere prestatie wordt gevraagd aan de ouders. Hun eerste doel is om te voorkomen dat nog meer verdwijningen gaan plaatsvinden.

Susan Hill verlangt uiterste concentratie en 100 procent aandacht van haar lezers. In een mum van tijd gooit ze een aantal verhaallijnen op met een veelvoud aan personages. Naast deze verdwijningen wordt bijvoorbeeld Lizzie geïntroduceerd die uiteindelijk van haar man Max een geestelijk wrak maakt. Gijzelingen en bedreigingen van vrouwen die het uiterlijk van zijn Lizzie hebben, zijn het product van Max die helemaal van het leed met zijn vrouw. De vrouwelijke priester Jane die het moeilijk krijgt met haar rol die ze op dat moment uitvoert.
Het grote manco in dit boek zijn het ontbreken van de relaties tussen al deze verhaallijnen. Wanneer uiteindelijk iemand is gearresteerd voor het kidnappen van kinderen verwacht je dat de verdachte uiteindelijk ook de dader wordt. Zelfs dat blijft een beetje in het wazige hangen.
Daarom, het ontbreken van relaties tussen de verhaallijnen, de overmatig veel personages die opdraven en het niet netjes afwerken van de verdwijningzaken, leveren voor Hill een paar verliespuntjes op. Jammer want de basis was goed.