Een homogeen verhaal

Internationaal econoom Hans Meertens maakte in 2011 zijn jarenlang gekoesterde droom waar. Hij nam een sabbatical van een jaar om zijn eerste thriller te schrijven. Het onderwerp sluimerde ook al jaren, dus daar hoefde hij nauwelijks nog over na te denken. Zijn debuut werd een spannende thriller rond het thema genetische manipulatie: Het gen der goden.

Pam Stevens is presentatrice van het populaire tv-programma 'List & Bedrog' dat wordt uitgezonden op NEDplus. In die hoedanigheid heeft ze een afspraak met Pauline van Doorst, wier man, de hoogleraar John van Doorst, zes weken eerder door zelfmoord om het leven is gekomen. Pauline gelooft dat niet en vraagt of Pam haar wil helpen. Aanleiding voor het verzoek is een geheimzinnig telefoontje dat Pam heeft ontvangen uit Soedan, waarvan ze zeker weet dat het van haar man kwam.
Nagenoeg op hetzelfde moment doet rederij Northstar Shipping aangifte van de vermissing van een van haar schepen, dat geladen was met hoogwaardige medische apparatuur. Vanwege de vele miljoenen die er met de verdwijning zijn gemoeid wordt Michael Jobs, verzekeringsagent bij Lloyd’s, met het onderzoek opgezadeld.

Bovenstaande twee verhaallijnen zijn de basis van Het gen der goden en dragen het verhaal naar een ongekende climax. Pam Stevens vindt al vrij snel aanwijzingen dat John van Doorst niet degene is die zich in Tiel van een brug voor een aanstormende trein heeft gegooid. Op een volledig ander podium spant Michael Jobs zich tot het uiterste in om het lot van de verdwenen Calypso boven water te krijgen, zeker nadat er een hoog losgeld wordt geëist. Aanvankelijk wordt aan kapers gedacht, maar dat vermoeden wordt snel geruild voor dat van muiterij.

De twee onderzoeken, elk met een geheel eigen aanleiding en andere ingang, ontwikkelen zich onafhankelijk van elkaar; op het eerste gezicht is er geen sprake van enige samenhang.

'‘Alles is fictie tot het tegendeel wordt bewezen'’ is een waarheid die voor de volle honderd procent van toepassing is op Het gen der goden. Met grote precisie manoeuvreert Hans Meertens zich door de wereld van de erfelijkheidsstudies en de genetische manipulatie alsof het zijn dagelijkse werk is. Voor een enkel onderwerp research plegen is nog wel te doen, maar ieder onderwerp dat Meertens aansnijdt is tot in de haarvaten uitgewerkt. Dat hij daarbij met fictie en werkelijkheid speelt, en soms zelfs binnen een onderwerp stoeit, is leuk en volledig acceptabel. Als voorbeeld is daarbij alles wat hij schrijft over de exploitatie en het beheer van de Betuwelijn harde werkelijkheid, maar dat Veolia Transport daar met goederentreinen rijdt, meer droom dan werkelijkheid.

Daarnaast is zijn schrijfwijze een lust voor het oog, want je blijft je verbazen. Meertens heeft geen moeite met het beschrijven van de theorie over de Egyptische farao’s evenals het ontstaan en de geschiedenis van de orde van de Samaritanen van den Heer, ook al is het fictie. Het lijken wel gastcolleges die Hans Meertens geeft.

Hoe moeilijk het doorgaans voor veel auteurs ook is om de verbindingen tussen de diverse verhaallijnen te leggen, Meertens gebruikt daar ogenschijnlijk onbelangrijke details voor, op een wijze die alleen maar bewondering oproept. Die details worden door zijn aangename vertelkunst zelfs interessant gemaakt en met grote aandacht gevolgd. Het is de verdienste van de auteur dat hij de kunst verstaat van de aandacht van de lezer vast te houden. Samengevat is Het gen der goden een homogeen verhaal, kunstig in elkaar gezet, interessant gebracht en met een grote mate van creativiteit geregisseerd. In essentie eigenlijk on-Nederlands, maar wel volledig geschikt om tot een interessant filmscript te worden omgebouwd.